pl.acetonemagazine.org
Nowe przepisy

Japońska firma wprowadza restauracje wyłącznie do Nowego Jorku

Japońska firma wprowadza restauracje wyłącznie do Nowego Jorku


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


ORENO Corporation chce dostarczać żywność jakości Michelin do stojących restauracji

Czy wstaniesz i zjesz sushi? Pewien restaurator ma taką nadzieję.

Michio Yasuda z ORENO Corporation mówi agencji Reuters, że planuje dalej sprowadza swoje koncepty restauracyjne do Nowego Jorku.

W Japonii restauracje unikają siedzenia na rzecz ceny, ponieważ szefowie kuchni z restauracji wyróżnionych gwiazdkami Michelin gotują posiłki, które są bardziej dostępne i przystępne cenowo niż lokale siedzące.

Yasuda jest właścicielem 18 restauracji w Tokio i chce wprowadzić tę koncepcję do Nowego Jorku, umożliwiając nowojorczykom jedzenie wysokiej jakości sushi bez płacenia wysokich cen.

„Tylko niewielka część ludzi może sobie pozwolić na jedzenie w restauracjach wyróżnionych gwiazdką Michelin, ale ci, którzy zarabiają skromnie, powinni również móc spróbować wysokiej jakości żywności” – powiedział Yasuda.

Reuters informuje, że planuje stałą japońską restaurację dla smakoszy, ale nie podaje więcej szczegółów. Restauracje na stojąco są popularne w Japonii, zwłaszcza że szef kuchni z jedną gwiazdką Michelin, Hiroshi Shimada, postanowił otworzyć 14-osobowy bar, serwujący wysokiej jakości jedzenie po niższych cenach. „Ta restauracja była wynikiem połączenia dwóch kropek — serwowania pierwszorzędnego jedzenia, ale za znacznie mniejsze pieniądze” Shimada powiedział Reuterowi w zeszłym roku.


Tajemniczy świat Nory, japońska piekarnia chowająca się w lobby biurowym

W Nowym Jorku łatwo jest przejść obok 68 Jay Street. Nie. Poza blokami, metalowymi 6-8 nad drzwiami, nie ma żadnych znaków wskazujących na coś więcej niż biura wewnątrz budynku Dumbo. Jest. Gdy wejdziesz do ogólnego lobby, prawie wpadniesz na słup (prawdopodobnie tam podparty dla integralności strukturalnej). Teraz możesz się zastanawiać: czy zostałeś obsadzony jako ofiara numer jeden w Piła 18? Nie, ale wydaje się, że ktoś próbuje cię od czegoś odwrócić. Albo popchnij cię gdzie indziej. I to może być intencja Burrow, słodkiej, ale dziwnej japońskiej piekarni, która po cichu tworzy nieziemskie ciasta i ciasteczka, które zbijają z tropu cukierników i przyciągają klientów, takich jak dyrektor artystyczny Louis Vuitton, Virgil Abloh.

„Cześć, miło cię znowu widzieć” – mówi do mnie Ayako Kurokawa, wsuwając głowę za niesolone maślanożółte lniane zasłony przy kasie. Ma na sobie jasnobrązowe Birkenstocks, dżinsowy fartuch przypominający sweterek i biały beret. Potem znika. Jest 11:08, w ten kojący piątek, a ja przyjechałam właśnie wtedy, gdy w menu śniadaniowym z wędzonym łososiem i rogalikami w szelakach zastępują malutkie talerze ciastek linzer z dżemem malinowym, puszyste plastry ciasta pistacjowego i ptysie z kremem , i kiszone quiche z pomidorów i gruyère.

Cukiernia w Burrow.

Nora to przeszklona, ​​owalna piekarnia, której przednia połowa składa się z małych skrzynek z ciągle zmieniającymi się wypiekami, kilku wrzecionowatych stołków i wąskiej lady przy oknach, która zapewnia wyraźny widok na ponury hol i ludzi potykając się o ten słup. W tylnej części znajduje się studio, które zostało przekształcone w piekarnię, którą Kurokawa stworzyła dla siebie i swojego zespołu trzech innych japońskich piekarzy. Wchodzę za nią do środka.

Powiedzieć, że mam obsesję na punkcie Burrowa, to mało powiedziane. Jasne, to jedna rzecz, aby przybyć 15 minut spóźniony do biura, aby odebrać trochę produktów śniadaniowych w drodze do środka. Co innego wracać raz za razem, gdy dowiesz się, że ciastka nie są gotowe do popołudnia, do punktu, w którym wyrzeźbiłeś sobie kalendarz odwiedzin Nory, który może, ale nie musi, wymagać wykorzystania dni osobistych. Pomimo mojej ogromnej lojalności, spotkanie z Kurokawą zajęło mi prawie tyle samo czasu. Ale po kilku kolejnych wizytach i konsekwentnych e-mailach uzupełniających z wieloma wykrzyknikami w końcu przekonałem ją, by pozwoliła mi zajrzeć za zasłony.

Truskawkowy tort inspirowany namiotem cyrkowym.

To powiedziawszy, mam dzisiaj bardzo ważną misję: złamać kod stojący za Burrowem. Nie jest nowy (w tym momencie ma cztery lata). Jest ledwo zauważalny (oprócz braku znaków, nie ma telefonu). Jego rygorystyczny harmonogram, ręcznie szyty z czerwonej przędzy na zasłonach – czynny od poniedziałku do piątku od 9:00 do 16:00, ze śniadaniem kończącym się o 11:00 i wypiekami około 14:00 – sprawia, że ​​trudno znaleźć czas nawet na wizytę. Kurokawa nie ma wybitnego rodowodu (pracował w The Modern i Plaza Hotel w Nowym Jorku). A jednak Burrow zgromadził 78 000 obserwujących na Instagramie (i wciąż rośnie), a klienci z całego świata ustawiają się w kolejce do drzwi.

„Pamiętam, że przed laty natknąłem się na jej konto na Instagramie i po prostu zostałem powalony. Jest to sześciokątne ciasto wyłożone kafelkami, które raz po raz patrzę w górę, próbując dowiedzieć się, jak jest zrobione” – mówi Anna Posey, cukiernik i współwłaścicielka Elske w Chicago. „Kiedy w końcu trafiłem do jej sklepu kilka lat temu, piekarnia jest właśnie tym, na co liczyłem. Wszystko jest perfekcyjnie wykonane, minimalistyczne, kreatywne i piękne. Zdecydowanie nazwałbym ją artystką.”

Ayako Kurokawa, piekarz i mózg Burrow, na swoim stanowisku.

W przestrzeni kuchennej Kurokawa ustawia swoje stanowisko, zakątek między lodówkami a zlewem. Na ścianie wisi nieoprawiony, impresjonistyczny obraz olejny przedstawiający kobietę noszącą pomarańczową czapkę, a także stos foremek do ciast połączonych ze sobą jak gigantyczna bransoletka z wdziękiem. Kiedyś ta przestrzeń była po prostu pracownią, w której Kurokawa eksperymentowała i wypiekała na specjalne zamówienie, pomalowała tę ścianę krzywymi, czerwonymi kreskami, aby naśladować antyczną tapetę. Jest tam do dziś. Podczas gdy trzej inni piekarze zwijają rogaliki migdałowe i spieniają warstwy ciasta szpatułkami offsetowymi w szybkim tempie, czas wydaje się, że zatrzymał się w jej kącie. Wkroczyłam w świat Kurokawy, o którym Posey mówi, że Alicja w Krainie Czarów za chwilę." I przez następne pięć godzin zapominam, że jestem w Nowym Jorku.

W przeciwieństwie do sterylnych kuchni restauracyjnych, bardziej przypomina ona domową kuchnię, nasączoną jej osobowością i stylem. Wszędzie są miniaturowe magnesy wykonane przez Kurokawę: maleńki zielony kosz na śmieci do recyklingu na białej tablicy kuchennej, logo Baldora oznaczające zrzucanie składników, małe ciasteczka na piekarnikach SunFire, wskazujące, co się piecze w środku. Zaprojektowane przez Black Crane fartuchy, luźne i lejące się jak bardzo stylowy spadochron, wiszą z boku pieców. Powstały we współpracy Kurokawy z Momo Suzuki, projektantką kultowej marki kombinezonów.

Zapytana, jak znajduje inspirację, Kurokawa zatrzymuje się na dłuższą chwilę. „To trudne pytanie”, mówi z nerwowym śmiechem. Strzepuje go i kontynuuje pracę na swoim stanowisku, po cichu krojąc kawałki mrożonej marchewki, a następnie mieszając je z sokiem pomarańczowym na wegańskie ciasto marchewkowe. Za każdym razem, gdy pytam Kurokawę o jej proces, ma tendencję do unikania odpowiedzi, nie dlatego, że jest skryta, ale bardziej dlatego, że tak naprawdę nie ma odpowiedzi, jakby nie zastanawiała się nad tym zbyt wiele. Kiedy robi jej portret do tej historii, wydaje się wyraźnie nieswojo, przerywając każde kliknięcie kamery małym „ah” i szurając nogami tak szybko, jak to możliwe, gdy to się skończy. Większość artystów uwielbia mówić o sobie, swoich dziełach, geniuszu. Słyszałeś o Kanye? Ale Kurokawa nienawidzi robić siebie w centrum uwagi, zamiast tego pozwalać jej ciastkom wziąć, cóż, ciasto.

W kuchni w Norze.

Jako dziecko na Hokkaido nigdy nie miała zamiłowania do pieczenia. Ale potem, po przeprowadzce do Nowego Jorku w 2000 roku, aby pójść na studia, aby uczyć się angielskiego, została w mieście, wykonując dorywcze prace: rozdawanie japońskich gazet w Midtown East (tak poznała swojego męża), gotowanie w japońskich delikatesach , robiąc kulki ryżowe w japońskiej piekarni. Kurokawa postanowiła spróbować ciasta. Przyniosła swoje CV do The Modern w 2006 roku i wkrótce zachwyciła się cytrusowymi tuiles i cukierkami, których uczyła się robić. Ale po kilku latach pracy w innych wydziałach cukierniczych restauracji, po powrocie do domu ze łzami w oczach ze stresu związanego z pracą, Kurokawa wyruszyła na własną rękę. Z tego wynajętego studia w 2012 roku zaczęła sprzedawać ciasta znajomym i każdemu, kto znalazł ją za pośrednictwem Instagrama lub ustnie, jak Cartier na imprezę firmową lub Anna Wintour na przyjęcie urodzinowe.


Japoński stojący steakhouse Ikinari zamknie 9 z 11 lokali w Nowym Jorku

Nowy Jork wkrótce straci większość swoich Stek z Ikinari lokalizacje. Zaledwie dwa lata po uruchomieniu ambitnego planu ekspansji na Manhattanie, japońska sieć, znana przede wszystkim z tego, że jest samodzielną, szybką obsługą steków, zamknie w tym roku dziewięć z 11 swoich placówek.

Spółka macierzysta sieci Pieprzowy serwis spożywczy zamyka większość swoich lokalnych operacji, aby skupić się na czterech pozostałych sklepach, mówi rzecznik. Jedna lokalizacja Ikinari pozostanie w East Village (oryginalna), a jedna w pobliżu Times Square, a dwie zostaną przekształcone w lokalizacje podobnej sieci restauracji Obiad pieprzowy.

Lokalizacje Ikinari w Midtown West i Chelsea przerzucą się na Pepper Lunch, podobnie szybki, swobodny steakhouse, który pochodzi z Tokio – z wyjątkiem tego, że Pepper Lunch będzie sytuacją, w której można ugotować to sam, według rzecznika. Obie lokale Pepper Lunch otworzą się wiosną. Zobacz pełną listę zamknięć, przebudów i pozostałych lokalizacji poniżej.

Pepper Lunch ma 200 lokalizacji w ponad 15 krajach, a pierwsza placówka w USA została otwarta w zeszłym roku w Los Angeles, a kolejna ma trafić do Houston. W LA menu zawiera steki, owoce morza, makarony i dania z curry, które goście gotują na skwierczących patelniach.

Ikinari – które ma kult w Japonii – otworzyło swoją pierwszą amerykańską lokalizację bez miejsc w East Village w 2017 roku. Zyskało przychylne ukłony od krytyka Eater Roberta Sietsemy, który napisał, że steakhouse celował w „kondensowaniu emocji związanych z doskonałymi stekami w krótsze, bardziej skoncentrowane doświadczenie”. Sieć wkrótce rozpoczęła ogromną ekspansję, wytyczając w pierwszym roku do sześciu dodatkowych lokalizacji. W końcu ustąpiła też amerykańskim zwyczajom kulinarnym i dodała kilka miejsc.

W ubiegłym roku spółka dominująca zadebiutowała na giełdzie Nasdaq, ale wkrótce potem sieć odnotowała słabą sprzedaż. Założyciel Ikinari Kunio Ichinose i operator w USA Takashi Tsuchiyama kiedyś liczyłem na co najmniej 20 lokalizacji na Manhattanie — ale teraz pozostaną tylko dwie.


Restauracje

Dwumiesięczne Bistro Pascal na 63. ulicy, na wschód od Trzeciej Alei, to raczej transformacja niż zupełnie nowa restauracja. Należące do Roberta Pascala, który nadal prowadzi Chez Pascal, lokal Bistro's był wcześniej częścią jego Le Premier, luksusowej, eleganckiej i drogiej restauracji, która zajmowała dwa piętra. Teraz Le Premier funkcjonuje na wyższym poziomie

Nowe bistro i japoński weteran. tylko, a jadalnie na dole, odarte z luksusowych zasłon i pluszowych obić, ustąpiły miejsca ceglanym ścianom i prostym meblom kawiarnianym. Z dawnej scenerii zachowały się jedynie koronkowe zasłony i Art Deco, panele ze szkła trawionego, w pięknym kontraście do prostego otoczenia.

W połowie pełna jest to przyjemnie zrelaksowana sceneria. Ale kiedy jest tłoczno, hałas staje się nie do zniesienia, połączony podczas kolacji z muzyką w tle i obsługą, która choć uprzejma, może być powolna i nieprofesjonalna.

Miejmy nadzieję, że te problemy, jak i te, które pojawiają się w kuchni, da się rozwiązać, bo menu Bistro Pascal jest atrakcyjne i kuszące, czy to na lunch, obiad czy kolację po teatrze.

Chociaż większość próbowanych dań była bliska chybień, które można by znacznie poprawić przy odrobinie wysiłku, kilka dań zamówionych podczas czterech wizyt było powyżej średniej i warte polecenia. Sałatka z tartego selera, remoulade z selera, wydawała się chrupiąca i orzeźwiająca, a pâté de campagne, pokrojony w grube plastry, miał przekonujący i satysfakcjonujący smak. Jednak w jednym przypadku pasztet został pokrojony w cienkie plasterki papieru, co znacznie umniejszało jego zainteresowanie fakturą. Dwie doskonałe zupy to krem ​​z rzeżuchy i gęsty pachnący puree z warzyw, obie odpowiednio gorące i dobrze doprawione. Małże i ostrygi wydawały się niewystarczającą mieszanką dla czegoś, co jest reklamowane jako assiette de fruits de mer, ale wszystkie były czyste, zimne i świeże.

Wśród innych przystawek doskonały byłby duży vinaigrette z karczochów, gdyby został dokładnie osuszony wodą między liśćmi i rozcieńczony kremowym dressingiem vinaigrette. Niedoprawione ślimaki w prawie spalonym maśle i małże marinière w mlecznym, zupowym bulionie nie miały charakteru, a mniej więcej połowa mięczaków była piaszczysta.

Dwa pyszne dania główne to kurczak pieczony na gorąco, wilgotny w środku i złotobrązowy na zewnątrz, oraz pieczony gigot z jagnięciny, odpowiednio różowy i delikatny, w towarzystwie flażoletów, jadeitowo-zielonej fasoli, lekko doprawionej czosnkiem i pomidorem.

Małe słodkie przegrzebki z zatoki niçoise, lekko podsmażone, można by zrobić z nieco mniejszą ilością sosu pomidorowego, ale poza tym były satysfakcjonujące. Wątróbka cielęca, tylko odrobinę mniej świeża niż powinna, została starannie podsmażana i choć rodzynki nie są tym, który preferujemy do tego dania, całość została dobrze dopracowana. W porze lunchu sałatka ze szpinaku, grzybów i bekonu była mniej więcej tak dobra, jak ta kombinacja może być, ale sałatkę niçoise, z dużą ilością musujących świeżych warzyw, szpecił tylko tuńczyk tak suchy jak bawełna, że ​​nie wydawało się, aby sos vinaigrette wywierać wpływ. Omlet z szynką, ziemniakami i cebulą był ciężki i mocno rozgotowany. Kelner dokładnie wymieszał tatara i do smaku, i choć było to do przyjęcia, brakowało mu blasku, przede wszystkim dlatego, że mięso było trochę wyblakłe.

Najlepsze desery to pomarańczowy krem ​​karmelowy i sałatka ze świeżych owoców. Ciasta i ciastka, choć wyglądające na wystawne, były rozczarowujące.

Trzydaniowa kolacja kosztuje od około 10,50 do 17 dolarów na osobę, a lunch od około 8 do 12 dolarów, chociaż wątpliwe jest, aby ktokolwiek chciał trzy dania w południe. Biorąc pod uwagę atrakcyjne menu i otoczenie, takie ceny byłyby tylko umiarkowanie wysokie i warto, gdyby obsługa kuchni i jadalni była stonowana, a gwar ucichł. Dostępne są tylko dwa wina — czerwone i białe — i oba są odpowiednie i rozsądne.

Szesnaście lat temu, kiedy otwarto Nippon, była to zdecydowanie najlepsza i najbardziej wdzięczna japońska restauracja w mieście, ale najwyraźniej coś się wydarzyło. Nie tylko otoczenie stało się odrapane z powodu rozdrobnionej farby i oderwanej tapety, ale także wydaje się, że gotowanie straciło swój żywy blask.

Sushi, te misternie zawijane i pakowane wariacje octu, ryżu, wodorostów i różnych kawałków surowej ryby i skorupiaków, nadal było przyzwoicie akceptowalne, ale daleko od morza, świeżych, kolorowych aranżacji, które dawniej pojawiały się w tym sushi barze. Zupa wydawała się niewiele więcej niż letnią wodą, a większość dań gotowanych na stole, takich jak sukiyaki i shabu shabu, okazała się blada i nudna. Zawarte w nich mięso i warzywa stały się twarde i poszarpane od rozgotowania, a sosom brakowało ponczu potrzebnego do przywrócenia ugotowanych składników do życia.

Większość przystawek warzywnych, takich jak twaróg fasolowy i bakłażan, była rozgotowana, a w niektórych przypadkach specjały, które były doskonałe jednej nocy, były uczciwe w drugą.

Kilka dań wydawało się wciąż powyżej średniej Nippon. Smażenie odbywało się dobrze, czy to w tempurze z krewetkami, rybami, wodorostami i warzywami, czy w takich specjałach, jak panierowany kotlet schabowy (tonkatsu) lub nuggetsy z chrupiącego, odtłuszczonego, smażonego kurczaka (tatsuta-age). Kakiage, czyli placek w tempurze, łączący owoce morza i warzywa, był nieco ciastowaty w środku, ale to była jedyna wada wśród smażonych potraw. Negima-yaki, delikatne roladki wołowe owinięte wokół szalotki i smażone w marynacie sojowej, jednej nocy były urocze i jędrne, ale innym razem były zbyt miękkie i zatopione w sosie. Wariant z pasiastym bassem był całkowicie niezadowalający, ponieważ ryba była sucha, rozpadała się i miała nieprzyjemny rybny zapach.

Kilka przystawek i przystawek, które są również dostępne jako pierwsze dania, zostało ciekawie przygotowanych. Marynowane, pieczone kawałki gęstnika na maleńkich szaszłykach (yakitori) i inna wersja ze skwarkami ze skórki kurczaka z grilla na szaszłykach (torikawa-yaki) były pyszne. Nuta, plasterki czerwonego tuńczyka zmieszanego z purée sojowym i małżami, była dobra, jeśli nie dorównywała innym przykładom w mieście, a masago-ae, surowa kałamarnica z ikrą z dorsza, była twarda i mdła. Chawan-mushi, budyń na parze z sake, kawałkami owoców morza, zagęszczaczem i miłorzębami, mógłby być nieco twardszy, ale mimo to kojący i aromatyczny.

Jednym z dań zapiekanych, które było bogate i rozgrzewające duszę, a które byłoby doskonałym daniem zupy, jeśli dzielone jest przez dwie lub trzy osoby, była hamanabe, bogata, brązowa zupa sojowa, w której małże, warzywa i pachnące, suche, japońskie grzyby były gotowane na wolnym ogniu.

Soba, zimny makaron gryczany zanurzony w musztardowym sosie sojowym z nakrapianą cebulką, był orzeźwiający i choć nie znajdował się w menu, pojawiał się na zamówienie. Niewykluczone, że jest też kilka innych potraw, co jest wyraźnie niesprawiedliwe dla klientów niebędących Japończykami.

Jedyne desery to lody, lepka pasta ze słodkiej fasoli i melon spadziowy. Melon był fajnym pomysłem po kolacji, którą mieliśmy, ale był całkowicie niedojrzały po podaniu.

W Nippon znajduje się niewielki, atrakcyjny bar serwujący japońskie piwa oraz delikatnie podgrzane aromatyczne sake, a także bardziej typowe drinki barowe. Kelnerki są sympatyczne i pomocne, a gorące ręczniki prezentowane na początku każdego posiłku dodają gościnności i autentyczności.

Można jeść przy stołach w stylu zachodnim lub siedzieć na wyłożonych matą tatami podłogach w pokoju publicznym lub zarezerwować wygodniejsze, prywatne pokoje tatami, gdzie obsługa jest najbardziej łaskawa. Co dziwne, tylko w tych pokojach goście otrzymują porcelanowe podpórki do pałeczek. Ceny zestawów dań są dość skromne, ale te są najmniej interesujące. Posiłki a la carte mogą z łatwością kosztować od 12 do 15 USD za osobę, jeśli każde z nich ma danie główne i dzielisz się kilkoma przystawkami.

206 Wschód 63d ul. 688-5258.

Atmosfera: Atrakcyjna, hałaśliwa kawiarnia bistro z Art Deco dotyka nierównej obsługi.

Polecane dania: Cèleri remoulade, assiette de fruits de mer, pâté de campagne, krem ​​z rukwi wodnej lub puree z zup warzywnych, przegrzebki nivoise, tatar, pieczony kurczak, pieczona jagnięcina, sałatka szpinakowa, krem ​​karmelowy, sałatka owocowa.

Przedział cenowy: A to menu z karty na lunch, dania główne, od 3,75 do 13,50 USD (w tym dwa warzywa) à la carte na kolację, danie główne od 8,50 do 11,50 USD (w tym dwa warzywa).

Karty kredytowe: American Express

Godziny: Lunch, od poniedziałku do soboty, od 12:00 do 15:00. Kolacja, od poniedziałku do niedzieli, 17:30 do 1 w nocy Niedzielny brunch, od 12:00 do 16:00 Obsługa baru do 2 nad ranem

Rezerwacje: Zalecane na lunch i kolację dla przyjęć czteroosobowych lub więcej.

145 Wschodnia 52d ul. PL 8-0226.

Atmosfera: Typowe japońskie otoczenie, które wymaga remontu pokoi tatami lub zachodnich stołów, miła i dobra obsługa.

Polecane dania: Yakitori, torikawa-yaki, tempura, chawan-mushi, hama-nabe, tonkatsu, tatsuta-age, negima-yaki.

Przedział cenowy: kompletny lunch, od 4,80 do 9,50 USD (w tym zupa, ryż, małe pikle i deser). Kompletny obiad, od 9,80 do 15,50 USD (zupa, ryż, małe pikle i deser Inchided). Kolacje zaprojektowane przez szefa kuchni, od 20 do 40 USD, dostępne po wcześniejszej rezerwacji. Jest menu z karty, od 2,80 do 12 USD. Za prywatne pokoje tatami pobierana jest dodatkowa opłata w wysokości 5 USD.

Karty kredytowe: American Express, Diners Club, Mastercharge, Carte Blanche.


Miya Table & Home wnosi odrobinę japońskiej kultury na Palmer Square

Bob Matsukawa i Heidi Moon w Miya Table & Home na Palmer Square. Pomiędzy nimi znajduje się ich maneki-neko, japoński kot fortuny.

Do niedawna tylko hurtownicy znali linię eleganckich, japońskich zastaw stołowych Miya. Od lat 30. XX wieku firma z siedzibą w Nowym Jorku i Somerville w stanie New Jersey dostarczała towary do małych specjalistycznych butików i sklepów muzealnych. Ale kilka lat temu prezes Miyi, Bob Matsukawa, i jego żona Heidi Moon przeprowadzili się do Princeton z trzema córkami. Zdecydowali, że nadszedł czas na sprzedaż detaliczną.

„Zawsze było moim marzeniem, aby mieć mały sklep detaliczny” – mówi Moon.

Sklep detaliczny miał sens jako dodatek do ich hurtowni. Przede wszystkim, mówi Moon, daje im wgląd w świat wielu klientów detalicznych. Ich klienci, jak mówi, „niosą ze sobą kilka rzeczy tu i kilka tam” i „zastanawialiśmy się, dlaczego niektórzy klienci poradzili sobie z naszym produktem lepiej niż inni”.

Chociaż przypisywali różne reakcje na swoje produkty zarówno merchandisingowi, jak i lokalizacji, posiadanie sklepu detalicznego zapewnia im „o wiele bardziej bezpośredni kontakt z konsumentami”, mówi Moon. Ich nowy sklep przy 41 Palmer Square West, Miya Table & Home, „jest zdecydowanie edukacyjny. Dużo uczymy się o biznesie detalicznym oraz o pragnieniach i potrzebach klientów”.

Mając na uwadze te plusy i puste witryny sklepowe, które widzieli w Princeton, pomyśleli, że „fajnie byłoby mieć flagowy sklep naszej firmy”, mówi Moon. „Starając się rozwijać naszą markę, aby ludzie wiedzieli, kim jesteśmy i sprzedawać nasze produkty tak, jak chcemy, pomyśleliśmy, że to świetna okazja i wypróbowaliśmy popup shop w listopadzie” – wyjaśnia Moon. „Uważaliśmy, że Princeton jest idealne – mamy wiele rodzin, mamy studentów, ale także dużą społeczność międzynarodową i niezależnie od tego, czy są Japończykami, czy nie, doceniamy różne kultury, projekty, myśli i pomysły”.

Doszła do wniosku, że ludzie z Princeton są otwarci na produkty, które są inne i niepowtarzalne. „Jeśli jest jakieś miejsce, w którym może działać, to właśnie tutaj” — mówi Moon. Popup shop miał się bardzo dobrze i 7 kwietnia otworzyli Miya w tym samym miejscu na Palmer Square, z pięcioletnią dzierżawą.

Do tej pory ich doświadczenia są bardzo pozytywne. „Miła mieszanka” turystów, studentów, lokalnych rodzin i ludzi z pobliskich miast wędruje z różnych powodów, mówi Moon. Wielu klientów ma już jakiś związek z Japonią, poprzez wizyty lub przyjaźnie. Ale dodaje: „Często jest to tylko jedzenie – wiele osób mówi mi, że pewnego dnia chce odwiedzić Japonię, ponieważ kochają jedzenie”. Czasami widzą wzory w oknie i po prostu lubią style.

Miya rozpoczęła swoje życie w Nowym Jorku w latach 30. XX wieku, kiedy stryjeczny dziadek Matsukawy, imigrant z Okinawy Chosuke Miyahira, otworzył małą kwiaciarnię na 28 ulicy na Manhattanie. Dzięki temu sklepowi jego stryjeczny dziadek był w stanie sponsorować członków rodziny do pracy w biznesie podczas II wojny światowej, w przeciwieństwie do tego, co działo się na Zachodnim Wybrzeżu, mówi Moon: „na Wschodnim Wybrzeżu nie zabierali Japończyków firm. ”.

W latach 60. ojciec Matsukawy przeniósł się do Kalifornii, gdzie utrzymywał się z ogrodnictwa. Pod koniec dekady wujek zaprosił go do Nowego Jorku z wizytą, a następnie poprosił, by dołączył do Miyi — jego własne dzieci nie były zainteresowane dołączeniem do biznesu.

Asortyment Miyi zmieniał się „krok po kroku, z każdym pokoleniem”, mówi Moon, ponieważ zainteresowanie Amerykanów produktami zaprojektowanymi w Azji ewoluowało. Na początku Miya importowała szaty w stylu japońskim, kamienne i papierowe lampiony, dzwonki wietrzne, wyroby z laki (wykonane z drewna o czarnym, błyszczącym wykończeniu), ceramikę, a nawet całe japońskie herbaciarnie, które ludzie umieszczali na swoich podwórkach. Miya nosiła też więcej ozdobnych przedmiotów — duże półmiski z ozdobnymi wzorami. „Ornate było wyjątkowe w latach 70. i wczesnych 80.” — mówi Moon.

W tym okresie Miya „stała się jedną z niewielu firm importujących artykuły gospodarstwa domowego z Japonii”, mówi Moon. „Cokolwiek przywieźli, sprzedawało się całkiem dobrze – było wyjątkowe i, jak na tamte czasy, niedrogie”.

Około 1977 ojciec Matsukawy przejął władzę od swojego wuja, a w 1986 przeniósł firmę z Nowego Jorku do Somerville w stanie New Jersey, ponieważ, jak mówi Moon, „było tam za drogie na magazyn”.

Matsukawa dołączył do hurtowni Miya po ukończeniu New York University w 1992 roku, uzyskując dyplom z zarządzania przedsiębiorstwem i objął stanowisko prezesa w 2008 roku. W 1996 roku po nim została jego siostra, June Matsukawa, która obecnie zajmuje się finansami i księgowością firmy. Matka Matsukawy oraz jego wuj i ciotka również byli częścią firmy. Przez większość swojej historii Miya zatrudniała od 10 do 15 pracowników.

W latach 90. Miya zaczął zmieniać swój ekwipunek, „od super ozdobnych przedmiotów dekoracyjnych do wielu niebiesko-białych zastaw stołowych i małych, bardziej praktycznych przedmiotów”, mówi.

Moon mówi: „Zdobne i tradycyjne projekty były dla mnie mniej atrakcyjne. Dorastając w Nowym Jorku i New Jersey, wydawało się to trochę staroświeckie, coś ze starszego pokolenia. Prostsze rzeczy bardziej do mnie przemawiały, a trend zmierzał w ten sposób w USA, prostsza, bardziej elegancka, nowoczesna estetyka”.

„Przechodząc bardziej w stronę przedmiotów, które można używać na co dzień – i to nie tylko do kuchni japońskiej, ale do każdego rodzaju żywności – byliśmy w stanie dotrzeć do znacznie większej liczby odbiorców” – mówi Matsukawa.

„Próbujemy otworzyć japoński design, aby był bardziej uniwersalny” – dodaje Moon.

Wspomaganiem i podżeganiem do podjęcia decyzji o przejściu w bardziej nowoczesny, pragmatyczny kierunek było amerykańskie eksplorowanie japońskiego jedzenia, zwłaszcza sushi. „Największym dobrodziejstwem dla nas było japońskie jedzenie” – mówi Matsukawa. „Kiedy kultura kulinarna i japońska kuchnia wystartowała w Stanach Zjednoczonych, doświadczyliśmy naprawdę znacznego wzrostu popytu na nasze dania i japońską zastawę stołową”.

– Staramy się promować pomysł wykorzystania potraw jako codziennej części Twojego stylu życia i sposobu, w jaki jesz – kontynuuje. „W przeszłości, kiedy firma zaczynała, miała na celu promowanie japońskiej kultury i była postrzegana jako egzotyczny rodzaj estetyki. Teraz staramy się, aby była bardziej przystępna i dostępna dla ludzi”.

Dzisiejsze trendy żywieniowe nadal faworyzują Miyę, w szczególności zwiększone zainteresowanie ramenem, a także matchą używaną w japońskiej ceremonii parzenia herbaty i innymi zielonymi herbatami. „Pokolenie milenialsów uczy się o matcha i jej właściwościach zdrowotnych, a coraz popularniejsze staje się codzienne spożywanie kawy zamiast kawy” – mówi Moon.

Kolejnym potencjalnym dobrodziejstwem dla ich sprzedaży hurtowej jest zastawa stołowa restauracyjna. „Myślę, że wiele restauracji przeszło na zwykłą białą porcelanę, w szczególności restauracje azjatyckie i fusion”, mówi Matsukawa. „Czujemy, że ludzie zaczynają się tym trochę nudzić, a restauracje szukają sposobów, by się wyróżnić. Dodają dodatkowy element do przygotowania i prezentacji jedzenia, wykorzystując projekt dania, aby poprawić ogólne wrażenia”.

Jest to zgodne z japońskimi zwyczajami dotyczącymi starannego podawania jedzenia. „Wiele tamtejszej kultury kulinarnej opiera się na prezentacji i estetyce podawanego jedzenia” – mówi Matsukawa. „Podawanie go na zwykłych białych naczyniach tak naprawdę nie wystarczy”.

Inwentarz Miyi odzwierciedla różne aspekty japońskiego projektowania ceramiki — z których wszystkie są łatwe do zidentyfikowania jako japońskie. Jak wyjaśnia Moon, obejmują one „bardzo zen, minimalistyczną estetykę designu”, „wygląd ceramiki rzucanej ręcznie z glazurą”, a także kawaii, co oznacza „uroczy”, i jest zainspirowany anime. Inwentaryzacja sklepu skupia się głównie na pierwszej i trzeciej kategorii.

Kiedy założyli sklep, Moon mówi: „Wybraliśmy najpopularniejsze linie, które są niebieskie i białe”, mówi. Ta dzika, niebiesko-biała zastawa stołowa jest w rozsądnej cenie. „Przychodzi wiele osób i są zaskoczeni, że ceny są dość przystępne” – mówi Matsukawa. Ceny wahają się od 40 do 75 USD za miejsce, które obejmuje duży i mały talerz, miskę i kubek.

Niektóre przedmioty w sklepie są po prostu zabawne. Te małe, fantazyjne kawałki kawaii obejmują popularną miskę do ryżu z małymi twarzami, talerzyki w kształcie kocich oczu i kubki z Jewel Japan oraz przedmioty ceramiczne podkreślone przez maleńkie figurki z Decole Japan, na przykład kubek z małym kotem stojącym na uchwycie , opierając się na korpusie kubka. „Te drobiazgi sprawiają, że zwłaszcza miejsce pracy daje dużo frajdy” — mówi Moon.

Niektóre artykuły nie są oferowane w sprzedaży hurtowej, a jedynie w sklepie. Przykładami są urządzenia do gotowania ryżu w czterech rozmiarach z porcelany Hasami, których proste, układające się w stosy kształty w kolorach ziemi można mieszać i łączyć, oraz Donabe, gliniany garnek do gotowania zup, gulaszu, dań z ryżu i zapiekanek, które można używać w piekarniku lub w piekarniku. otwarty płomień.

„Z biegiem czasu Miya coraz bardziej zainteresowała się ceramiką – czymś, co było bardzo popularne i przemawiało do znacznie szerszej publiczności w USA” – wyjaśnia Moon. „Pozostałe przedmioty były cięższe i trudniejsze do sprzedania i wysyłki”.

Oprócz małych sklepów, które są głównymi klientami Miyi, firma sprzedaje również swoje towary na stronie internetowej zola.com rejestru ślubów. „To wyjątkowy prezent dla wielu osób” – mówi Moon. „Myślę, że część jego uroku polega na tym, że jest produkowany w Japonii”.

Aby nadążyć za ewoluującymi gustami i najnowszymi produktami, ona i Matsukawa co roku odbywają osobne wyprawy zakupowe do Japonii, mają podobny gust i zawsze wysyłają SMS-y i e-maile, aby uzyskać informacje od małżonka w domu.

Moon przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych z Korei Południowej wraz z rodziną, gdy miała cztery lata. Jej matka, urodzona w 1936 roku w Korei Północnej, uciekła z rodziną na południe na początku lat pięćdziesiątych, tuż przed wojną koreańską. Oboje rodzice Moona ukończyli studia w Korei, a następnie przyjechali do Stanów Zjednoczonych, gdzie jej ojciec pracował najpierw w firmie importowej. Po krótkim pobycie w Kalifornii przenieśli się do Flushing w stanie Nowy Jork, gdzie mieszkali, dopóki jej ojciec nie otworzył pralni chemicznej na Long Island, kiedy Moon była w liceum.

Na Cornell University Moon studiował azjatyckie i azjatyckie studia amerykańskie, a zaraz po ukończeniu studiów, w 1993 roku, uczył angielskiego w Japonii w gimnazjum za pośrednictwem organizacji Japan Exchange Teaching. Następnie pracowała w Estee Lauder, a następnie w PBS jako asystentka ds. marketingu.

Matsukawa i Moon poznali się po studiach przez przyjaciół. Po ślubie w 2000 roku zaczęła pracować z Matsukawą w Miya, co, jak mówi, było „naturalnym dopasowaniem — studiowałam studia Azji Wschodniej, mieszkałam tam i byłam zaznajomiona z terminami i projektami oraz trochę z kulturą. ”

Matsukawa i Moon mają trzy córki, 15-letnią Gwen Matsukawę, która będzie uczennicą Liceum Princeton, 14-letnią Stella, która tej wiosny ukończyła gimnazjum Johna Witherspoona, oraz 10-letnią Lois, która właśnie ukończyła szkołę podstawową w Littlebrook.

„Princeton to idealne połączenie życia w mieście i na przedmieściach” — mówi Moon. „Oczywiście okręg szkolny jest świetny, ale to także ludzie w społeczności. Uwielbiamy, że nasze dzieci chodzą do szkoły z dziećmi, które mają różne doświadczenia i perspektywy. To społeczność, która obejmuje naukę, podróże, kreatywność, kulturę i światopogląd”.

Matsukawa i Moon zastanawiali się nad włączeniem do swojej działalności większej liczby aspektów japońskiej kultury, chociaż, jak mówi, „jako Amerykanie pochodzenia azjatyckiego nie jesteśmy pewni, jak autentyczne jest to dla nas”.

„Próbujemy znaleźć sposoby na zrównoważenie zainteresowania japońską kulturą i wymyślenie, jak włączyć ją i dopasować do zachodniego stylu życia, czyli tego, co mamy” – dodaje Matsukawa. „Myślę, że robiąc to, możemy pomóc wprowadzić japońską kulturę i ceramikę w sposób, który nie sprawi, że będą one zbyt obce lub egzotyczne”.

Na razie Moon docenia wkład Miya w kulturę kulinarną Princeton. „Ludzie, którzy uwielbiają gotować, lubią wkładać swoje rzeczy do ładnych potraw. Chcemy, aby ludzie cieszyli się talerzami i zastawą stołową tak samo jak jedzeniem. Jedzenie to miłość — dlaczego nie umieścić go również na czymś, co kochasz?”

Miya Table & Home, 41 Palmer Square West. 609-212-0282. www.mijafirma.com.

Szczegóły detaliczne

Krajobraz handlu detalicznego się zmienia i nie ma lepszej ilustracji niż centrum Princeton, gdzie sklepy wydają się otwierać, zamykać i przenosić szybciej niż spacer po Palmer Square.

Obok Miyi, przy 39 Palmer Square West, znajduje się Custom Ink, najnowszy dodatek do kwadratu. Sprzedawca z siedzibą w Wirginii oferuje niestandardowe koszulki dla klubów, drużyn i na specjalne okazje. Nowa placówka z klocków i zaprawy będzie miała różne style koszul, które można spersonalizować za pomocą logo, obrazów i słów. www.customink.com

Nowością na placu na początku tego roku jest również Princeton Floral Design mieszkająca w Plainsboro, Iryna Kudelya, która oferuje kompozycje kwiatowe i inne upominki przy 28 Palmer Square East. www.princetonfloraldesign.com

Rouge, eklektyczny sklep z odzieżą damską, znajdujący się dawniej obok Witherspoon Grill, również przeniósł się na Palmer Square i można go teraz znaleźć pod numerem 45 — dawnym domu Indigo Princeton, który został zamknięty w 2016 roku. www.myrougegirl.com

Miłośnicy czekolady mogą być zrozpaczeni, widząc rozbiórkę sklepu Lindt przy 68 Palmer Square West, ale nie powinni się obawiać: sklep przechodzi właśnie modernizację, a w międzyczasie mogą kupić czekoladę po drugiej stronie ulicy w tymczasowym miejscu sklepu . www.lindtusa.com

Podobnie miłośnicy sztuki, którzy przyzwyczaili się do Cranbury Station Gallery przy 39 Palmer Square West, muszą tylko przejść się po okolicy, aby znaleźć nowy dom sklepu ze sztuką i oprawą Kathie Morolda przy 10 Hulfish Street, narożnej lokalizacji, w której do 2016 roku mieścił się sklep Kate Spade www.cranburystationgallery.com

Na Spring Street nie ma sklepu z winem CoolVines, ale miejsce to zostało zmienione przez Beth Censits, żonę właściciela CoolVines Marka Censitsa, i jest teraz domem dla Princeton Consignment. Sklep oferuje męską i damską odzież oraz akcesoria i stara się wypełnić pustkę pozostawioną przez dwa niedawno zamknięte komisy: Jane przy 7 Spring Street i Milk Money przy Tulane Street. 609-924-0039.


10 najlepszych restauracji omakase w Singapurze dla niezdecydowanych miłośników japońskiego jedzenia?

Masz ochotę na dobre japońskie jedzenie i nie planujesz odwiedzić Japonii w najbliższym czasie? Nie martw się, powiedz szefowi kuchni „Ufam ci” i zdobądź to, co najlepsze.

Posiłek omakasy to podstawowe doświadczenie kulinarne w Japonii. Omakase dosłownie oznacza „ufam ci” lub „zostawiam to tobie”, a nie coś, co Japończycy lekceważą.

Kolacja oddaje się szefom kuchni, którzy stworzą oszałamiającą wizytówkę dań, które zazwyczaj odzwierciedlają najlepsze produkty sezonu i charakterystyczny styl gotowania.

Omakase to dobra, wieloletnia tradycja, ale nie wszędzie się sprawdza. Ogólnie rzecz biorąc, duże lub sieciowe restauracje są nie do przyjęcia.

Miejsca, które są mniejsze, kameralne i regularnie sprowadzają produkty, są miejscami na omakazę.

Chcesz być częścią tego doświadczenia, więc usiądź blisko szefa kuchni. Nie wybieraj jednak omakasy, jeśli jesteś wybredny.

Powinieneś chcieć spróbować wszystkiego i mieć kilka ograniczeń dietetycznych.

W Singapurze jest mnóstwo japońskich restauracji, ale tylko w tych, gdzie doświadczenie omakasy góruje nad resztą

Shoukouwa otrzymał dwie gwiazdki Michelin zaledwie cztery miesiące po otwarciu w 2016 roku. Niedawno współpracował z mistrzem sushi Junya Kudo (z dwóch wyróżnionych gwiazdką Michelin Sushi Ikko na Hokkaido), który zapewnia szkolenia kulinarne i doradztwo dla już doświadczonych szefów kuchni w miejsce restauracja.

Cel: dopracowanie i utrzymanie standardów restauracji.

Tutaj na pierwszym miejscu stawia się jakość owoców morza i dbałość o szczegóły. Kursy omakase oferują wyjątkowe produkty sezonowe, a składniki przywożone są codziennie z targu Tsukiji i Hokkaido.

Shoukouwa przypomina zen, ale jest małą przestrzenią, więc każdy gość cieszy się osobistą uwagą — znak rozpoznawczy tradycji omakazy.

Istnieje również wybór sake ocenianych przez Wine Advocate, które uzupełniają menu. Ceny zaczynają się od 320 $ + +, a omakasa jest serwowana zarówno w porze lunchu, jak i kolacji.

1 Fullerton Road, #02-02A One Fullerton, 049213 tel: 6423 9939. W poniedziałki nieczynne.

Zostaniesz przeniesiony na nowe wyżyny (dosłownie) w tej wykwintnej japońskiej restauracji w mieście, która znajduje się na 24. piętrze w skrzydle Tower w hotelu Shangri-La.

Za 240 $++ za osobę, szef kuchni Shigeo Akiba i jego uczniowie zaprezentują przystawki odpowiednie do sezonu, świeżo przywiezione sashimi, zupę, sushi rollsy, miskę ryżu i nigiri.

Masz możliwość sparowania każdego dania z sake (99 $++), wybranym przez wewnętrznego sommeliera sake.

NAMI to także miejsce, w którym można docenić dashi — bulion z kombu stanowi podstawę specjalnego menu dashi za 180 USD, w którym przygotowywane są różnorodne dania, akcentowane lub uwydatniane przez domowej roboty dashi szefa kuchni.

Shangri-La Hotel Singapore, 22 Orange Grove Road, Tower Wing, 258350. tel: 6213 4398.

Ta solidna japońska restauracja przy Scotts Road emanuje urokiem starego świata.

Mieści się on w zabytkowym czarno-białym bungalowie i dysponuje jadalnią w stylu kappo z blatem z drewna hinoki w kształcie litery L. Mieści 11 osób, a także dwie oddzielne, prywatne sale jadalne.

Jako mieszkaniec Kioto, szef kuchni Hamamoto jest dostrojony do swojej rodzinnej prefektury, a jego menu omakazy obfituje w produkty z tego regionu.

Oznacza to, że najświeższe owoce morza, takie jak najwyższej jakości Ensui Bafun uni (jeżowiec) i najbardziej rozpływająca się w ustach wołowina wagyu, są podawane w starannie zaplanowanej, kulinarnej podróży kurs po kursie.

Ceny zaczynają się od 150 dolarów za obiad i 300 dolarów za kolację.

29 Scotts Road, 228224, tel: 6733 5251. Zamknięte w niedziele.

Hiszpańskie tapas, podawane z połączeniami sake w posiłku w stylu omakasy?

Trzeba przyznać, że nie jest to typowa japońska restauracja, ale Bam! zalicza się do tej listy, ponieważ menu omakazy zawiera japońskie składniki.

Stosowane techniki są połączeniem kuchni katalońskiej, japońskiej i współczesnej kuchni europejskiej.

Spodziewaj się dań takich jak zimne capellini z uni, Sakura ebi i somen w bulionie dashi.

Jeśli chodzi o sake, połącz posiłek z sake (które będzie kosztować od 58 do 78 USD), ponieważ szef kuchni Pepe Moncayo uważa, że ​​sake wydobywa smak umami w jego potrawach. Pary przechodzą od jasnych i czystych do bogatych i solidnych.

ul. Tras 38, 078977, tel: 6226 0500. W niedziele nieczynne.

Kolejny niedrogi posiłek omakasy można znaleźć w tej knajpce przy Keong Saik Road, co jest godne uwagi po części dlatego, że zdjęcia gości zalewają nasze kanały na Instagramie.

Powód tego przytłaczającego entuzjazmu: przepełniony ryż Hokkaido Nanatsuboshi, z ogromnymi kopcami Aomori ikura, które kucharze wciąż jedzą łyżkami, dopóki goście nie każą im przestać.

Za 129 USD + + na osobę omakasa obejmuje asortyment sashimi, kraby królewskie i dania wykonane z wagyu Kagoshima A4.

Ryż ikura zbliża się do końca, więc musisz zachować na to miejsce.

29 Keong Saik Road, 089136, tel: 6221 7098. W poniedziałki nieczynne.

Ta restauracja przy Tras Street to oaza spokoju w ruchliwym CBD.

W kameralnej ladzie sushi z drewna hinoki chcesz usiąść i gdzie podczas pracy możesz być pod wrażeniem umiejętności zręcznych szefów kuchni.

Ceny Omakase zaczynają się od bardzo przystępnych (180 $++ za obiad).

Szef kuchni Ryosuke Harada prezentuje tradycyjny styl sushi edomae, ale nie waha się użyć kilku nowoczesnych akcentów (na przykład dodanie sosu tare, odrobiny soli sezamowej i kawałka uni dla smaku).

Obsługa jest sprawna i przyjemna. Większość kursów omakase zawiera mini don, a jeśli masz szczęście, możesz otrzymać uni i ikura don — piękną miskę świeżych, słonych, oceanicznych smaków.

Tras 60, #01-01, 078999, tel: 6438 2608. W niedziele nieczynne.

Podczas gdy większość godnych uwagi restauracji omakase koncentruje się na owocach morza, szefowie kuchni The Gyu Bar chcą pokazać Ci, jak można cieszyć się najlepszą wołowiną.

Restauracja serwuje rasy Kumamoto Kuroge A4 Black Wagyu, pozyskując i kupując całe zwierzę od swoich dostawców.

W ten sposób omakaza jest eksploracją wielu kawałków, przygotowanych w sposób, który najlepiej ukazuje delikatną marmurkowatość wołowiny, delikatną konsystencję i bogate odczucie w ustach.

Kosztujący 138 USD +++ za osobę, kurs omakasy pozwala skosztować przysmaków, takich jak tatar wagyu, shin tama i grillowane kawałki yakiniku, takie jak chuck roll.

Polędwica podawana jest z Sukiyaki i Egg Dipem (w którym nawet jajka sprowadzane są z Japonii).

Kończysz bogatym smażonym ryżem wołowym z pysznymi zwęglonymi kawałkami. Musimy powiedzieć, że za to wszystko i przy tej jakości ta omakaza ma doskonałą wartość.

30 Stevens Road, #01-08, 257878, tel: 6732 0702. W poniedziałki nieczynne.

Większość osób, które jadły obiad w Shinji By Kanesaka (są dwa lokale, jeden w Carlton Hotel, a drugi w St. Regis) określiła to doświadczenie jako wysublimowane.

Oba lokale szczycą się gwiazdkami Michelin i oferują wyłącznie omakasę.

Powiedz bardzo zdolnym szefom kuchni, że jesteś w ich rękach, a oni poprowadzą Cię w stronę najlepszych kąsków maki i nigiri, delikatnych zup, sprytnie przyrządzonych dań i najświeższych sezonowych deserów.

Od subtelnego i eleganckiego wystroju po wzorowe jedzenie, to najlepsza omakaza na specjalne okazje w mieście.

Ceny specjalnych kursów omakas szefa kuchni wahają się od 300 do 500 USD. Strome, ale warte każdego grosza.

Carlton Hotel, 76 Bras Basah Road, 189558, tel: 6338 6131

Regis Hotel, 29 Tanglin Road, 247911, tel: 6884 8239. W niedziele nieczynne.

Lokalna placówka cieszącego się wielkim uznaniem sushi-ya w dzielnicy Ginza w Tokio ma stałych bywalców i koneserów, i jest schowana za holem Singapore Marriott Tang Plaza Hotel.

Sushi to mocna strona szefa kuchni i możesz cieszyć się omakazą tylko nigiri (220 USD) lub pełną omakazą za 300-430 USD.

Kameralna, 14-osobowa knajpka serwuje wyłącznie składniki sprowadzane z Tsukiji, dzięki czemu goście mogą spodziewać się świeżych, sezonowych produktów.

To, w połączeniu z umiejętnościami szefa kuchni, zapewnia doznania kulinarne jak żadne inne.

#01-04 Singapore Marriott Tang Plaza Hotel, 320 Orchard Road, 238865, tel: 6235 5514. W poniedziałki nieczynne.

Na tej liście znakomitych i wielokrotnie nagradzanych doświadczeń z omakasami znajduje się Ryo Sushi.

Ta restauracja wyrobiła sobie markę dzięki swoim menu omakas, które dostępne są w wyjątkowo atrakcyjnych cenach.

Zaczynają się od 18 $ ++ za 10-daniową omakasę.

Tak, dobrze to przeczytałeś. Są również ograniczone do 18 porcji dziennie i są dostępne tylko dla klientów wchodzących.

To danie obejmuje różne sushi, bułkę ręczną i zupę.

Nawet menu omakas w pełnej cenie zaczynają się już od 38 $++ za 15 dań. Najbardziej książęca uczta to 18-daniowe menu jeżowca za 98 $ + +, które obejmuje miskę ryżu, jajko truflowe onsen i sushi z tłustymi rolkami tuńczyk i jednorożec.

#01-06 Orchid Hotel, 1 Tras Link, 078867, tel: 6443 3463. Zamknięte w niedziele.


Zawartość

Gospodarzem programu był ekstrawagancki Takeshi Kaga, znany w programie jako Przewodniczący Kaga ( , Kaga Shusai) . Większość odcinków zaczął od swoich podpisów, zaczerpniętych od Arthura Rimbauda: „Jeśli pamięć mi dobrze służy. 「私の記憶が確かならば…」” (Jadis) si je me souviens bien. " i rozpoczął czas gotowania od frazy "Kuchnia Allez!Program miał dwóch stałych komentatorów, Kenji Fukui, który opowiadał akcję na podłodze, oraz Yukio Hattori, badacz żywności i założyciel Hattori Nutrition College. Przygotowywali się Iron Chefs, ich strategia i komentarze, przerywając ciąg komentarzy Fukui uprzejmym "Fukui-san?Jeden lub dwóch komentatorów gościnnych (którzy pełnili również funkcję sędziów) również często się pojawiało. Komentarz obejmował składniki, historię uczestników i inne podstawowe informacje, aby dać widzom kontekst dla tego, co działo się w kuchni.

Edycja historii

Rzekoma „historia” za sobą Twardy szef był relacjonowany na początku każdego odcinka. Po raz pierwszy pojawiła się karta tytułowa z cytatem słynnego francuskiego autora żywności Jean Anthelme Brillat-Savarin: „Powiedz mi, co jesz, a powiem ci, kim jesteś”. Potem powiedziano, że Kaga „zrealizował swoje marzenie w niespotykanej dotąd formie” i specjalnie zbudował w swoim zamku arenę kulinarną zwaną „Stadionem Kuchennym”. Tam przyjezdni kucharze z „całego świata” rywalizowali z jego Gourmet Academy, prowadzoną przez jego trzech (później czterech) Żelaznych Szefów Kuchni. Sam prezes Kaga był wizytówką, ubrany w dziwaczne przykłady męskiego stroju formalnego. Angielska nazwa Twardy szef pochodzi z samego serialu: Kaga użyłby tego tłumaczenia japońskiego tytułu, wzywając swoich kucharzy na początku „bitwy”. [3]

Żelazni kucharze Edytuj

Od początku pokazu w 1993 roku trzema Iron Chefami byli: Iron Chef japoński Rokusaburo Michiba, Iron Chef chiński Chen Kenichi i Iron Chef francuski Yutaka Ishinabe. Po pierwszym sezonie Ishinabe zdecydował się ustąpić i zostać „honorowym Żelaznym Szefem Kuchni”, przekazując w ten sposób płaszcz Iron Chef French Hiroyuki Sakai w 1994 roku. Ishinabe powrócił na dwie kolejne bitwy w trzecim sezonie. Na początku czwartego sezonu w 1996 roku Michiba ogłosił odejście i zadebiutował Koumei Nakamura jako nowy Iron Chef Japanese. Michiba powracała w rzadkich przypadkach na specjalne bitwy na Kitchen Stadium. W 1997 roku prezes Kaga ogłosił nowego, dodatkowego Iron Chefa do grupy: Iron Chef Włoch Masahiko Kobe. Był najmłodszym z Iron Chefs i walczył oszczędnie przez resztę występu, wchodząc na scenę oddzielnie od trzech głównych Iron Chefs i otoczony kameralnym zespołem smyczkowym. W 1998 roku Nakamura również zdecydował się przejść na emeryturę i przekazał tytuł Iron Chef Japanese Masaharu Morimoto.

Statystyki Żelaznego Kucharza Edytuj

Pokaż personel Edytuj

    , Komentator (głos w języku angielskim: Bill Bickard) , Komentator (głos w języku angielskim: Scott Morris) (jako przewodniczący Kaga), Gospodarz (głos w języku angielskim: Duncan Hamilton, Kent Frick) , Reporter kuchenny (głos w języku angielskim: Jeff Manning)
  • Kyoichi Tanaka, dyrektor
  • Masahiro Ito, scenarzysta, scenarzysta
  • Setsuko Yuuki, Food Coordinator służyła jako tłumaczka i komentatorka "New York Special".

Oryginalny format Edytuj

Początkowo pretendenci rywalizowali ze sobą we wstępnych „bitwach” o prawo do zmierzenia się z Żelaznym Szefem Kuchni w 90-minutowych rozgrywkach, a jeśli pretendent wygra dwa razy z Żelaznymi Szefami Kuchni, pretendent otrzyma tytuł „Honorowego Żelaznego Szefa Kuchni ”. Jednak ten format okazał się niepopularny, runda eliminacyjna została odrzucona, a walka główna została skrócona do znanych już 60 minut. Przyznawanie honorowych tytułów Żelaznych Szefów Kuchni również zostało przerwane (chociaż było to w dużej mierze kwestią sporną, ponieważ niewielu pretendentów kiedykolwiek pokonało dwóch Żelaznych Szefów Kuchni w oddzielnych konkursach), ale zostało przyznane jako tytuł emeryta dla odchodzącego na emeryturę Żelaznego Szefa Kuchni. Gdy honorowe tytuły nie były już przyznawane, pretendenci, którzy pokonali Żelaznego Szefa Kuchni, musieli zadowolić się, zgodnie ze wstępem do angielskiej wersji, „na zawsze owacją i sławą dla ludzi”.

W każdym odcinku szefowie kuchni mają godzinę na ugotowanie i zaimprowizowanie wielodaniowego posiłku wokół składnika tematycznego, który musi być obecny w każdym daniu. Przed właściwym nakręceniem szefowie kuchni otrzymują krótką listę możliwych tematów, dzięki czemu producenci programu mogą uzyskać dowolne składniki, które mogą być potrzebne. Mówiono, że głównym celem sędziów było ustalenie, który szef kuchni był w stanie „najlepiej wyrazić unikalne cechy składnika tematycznego”. W rzadkich przypadkach format się zmieniał — bitwy wędkarzy na ryby trwały zwykle 75 minut, a bitwy na makaron przerywały Iron Chef po 50 minutach gotowania, aby wznowić je po skosztowaniu dań rywala, aby makaron mógł zostać podany zaraz po gotowanie.

Składniki motywu Edytuj

Polecane składniki są bardziej egzotyczne i drogie. Wiele tematycznych składników odzwierciedla japońskie pochodzenie serialu – węgorz rzeczny, tofu, udon – choć w centrum uwagi znajdują się również składniki bardziej znane na Zachodzie, takie jak papryka, letnia kukurydza i brzoskwinie. W jednym z odcinków poświęconych szparagom rywal chwalił się, że użył homara o wartości ponad 1000 dolarów (który następnie wyrzucił) po prostu do smaku swoich szparagów w walce z Żelaznym Szefem Morimoto.

Początkowo miały być przygotowane minimum trzy dania, choć niektórzy pretendenci skończą tylko jedno danie cztery to typowa liczba. Rekord największej liczby potraw przygotowanych do bitwy to osiem, po raz pierwszy ustanowiony przez pretendenta Kenjiego Kajiego przeciwko Iron Chef Michiba w "Battle Umeboshi". Przygotowuje się pięć (później sześć) porcji każdego dania, po jednej dla przewodniczącego i sędziów oraz jedną do fotografii i prezentacji.

Asystent kucharzy Edytuj

Każdy kucharz otrzymuje również dwóch asystentów, którzy podobno są studentami „Akademii Smakoszy” Kagi (w rzeczywistości są to studenci Hattori Nutrition College). Jeśli pretendent nie mówi po japońsku, czasami zapewniani są studenci, którzy potrafią mówić w jego ojczystym języku. W godnym uwagi wyjątku szef kuchni z San Francisco Ron Siegel zmagał się ze swoimi asystentami, którzy nie mówili po angielsku. Jeden z asystentów, Kenichi Miyanaga, sam stał się wyzwaniem, walcząc z Żelaznym Szefem Morimoto w bitwie na słodkości.

Komentarz i ocenianie Edytuj

Podczas gotowania komentator, Kenji Fukui, komentator, Yukio Hattori i jeden lub dwóch sędziów gościnnych, z jednym lub dwoma reporterami z piętra (czasami dwóch zwykle Shinichiro Ohta) zapewnia szczegóły akcji po każdej stronie. Komentatorzy i jurorzy omawiają styl gotowania, tradycje kulinarne i niecodzienne przygotowywanie potraw. Pod koniec godziny, po rozmowach na zakończenie bitwy z obydwoma zawodnikami, każda potrawa jest prezentowana przed kamerą, z opisem jej właściwości (napisanym przez scenarzystów serialu na podstawie wyjaśnień szefa kuchni) odczytanym przez spikera. Następnie panel złożony z trzech (później rozszerzonych do czterech, a później jeszcze pięciu) sędziów, z których zazwyczaj jeden jest profesjonalnym krytykiem, degustuje potrawy i ocenia je na podstawie smaku, prezentacji i oryginalności. Każdy kucharz może otrzymać od każdego sędziego do 20 punktów, w tym 10 za smak i po 5 za prezentację i oryginalność. Szef kuchni z największą liczbą punktów wygrywa konkurs. (We wcześniejszych odcinkach z udziałem czterech sędziów zwycięstwo przypadło szefowi kuchni, który wygrał trzech z czterech sędziów lub, w przeciwnym razie, szefowi kuchni, który zdobędzie najwięcej punktów).

Prezes Kaga degustuje potrawy wraz z sędziami. Chociaż od czasu do czasu komentuje i zwraca się do sędziów podczas degustacji, na ogół nie uczestniczy w punktacji, którą to zrobił, jednak podczas degustacji 2000. danie Bitwa. Podczas tego odcinka zespół kucharzy kuchni francuskiej — kapitan Hiroyuki Sakai, oryginalny Iron Chef francuski Yutaka Ishinabe oraz były pretendent i Etsuo Joh — walczył z zespołem kucharzy kuchni chińskiej, składającym się z kapitana Chen Kenichi, byłego pretendenta Sozo Myamoto i byłego pretendentem Yuji Wakiya (który później został Iron Chef Chinese podczas przebudzenia w 2012 roku). Aby przerwać remis, przewodniczący Kaga poprosił ich, aby pozwolili mu na ten jeden przypadek egoizmu, i oddał głos na drużynę francuską.

Krawaty Edytuj

W przypadku impasu (jak to było możliwe w epoce składu czterosędziowego) pierwsze miejsce otrzymuje szef kuchni z większą liczbą punktów. W rzadkich przypadkach, gdy wyniki były również remisowe, odbywała się natychmiastowa „bitwa w dogrywce”, aby wyłonić zwycięzcę. W nadgodzinach szefowie kuchni mają 30 minut na przygotowanie potraw z innym kluczowym składnikiem, który musi zadowolić się resztkami spiżarni lub przedmiotami przygotowanymi wcześniej na główną bitwę. Bitwy o nadgodziny są emitowane jako osobny odcinek. Pewnego razu sama bitwa o dogrywkę zakończyła się remisem, co skłoniło Przewodniczącego Kagę do ogłoszenia zwycięzców zarówno Żelaznego Szefa, jak i pretendenta. [5]

Scenografia do spektaklu „Stadion Kuchenny” ( キッチンスタジアム , Kitchin Sutajiamu), wysokiej jakości (i czasami bardzo drogie) składniki używane w bitwach kulinarnych, a ekstrawaganckie kostiumy Kagi wymagały, aby program miał budżet znacznie wyższy niż w przypadku większości innych programów kulinarnych. Niektóre statystyki: 893 porcje foie gras, 54 dorada, 827 Ise krewetki, 964 matsutake Podczas pokazu użyto grzybów, 4593 jaj, 1489 trufli, 4651 g kawioru i 84 kawałków płetwy rekina, co dało łączny rachunek na artykuły spożywcze do 843 354 407 funtów [6] (czyli około 7 115 520 USD). Jedną z najdroższych bitew była Battle Swallow's Nest, która kosztowała ponad 40 000 dolarów wyłącznie za ten składnik, nie licząc dużych ilości płetwy rekina na bitwę, producenci mogli zwrócić niewykorzystane części do Hattori Nutrition College.

Ostatni odcinek i promocje Edytuj

W wielkim finale serialu, emitowanym od 10 września 1999 do 24 września 1999, Iron Chefs zmierzyli się ze sobą w trzyczęściowej bitwie, której zwycięzca zmierzył się z francuskim szefem kuchni Alainem Passardem, właścicielem trzygwiazdkowego Michelin. restauracja L'Arpege, której zwycięzca został nazwany „Królem Żelaznych Szefów Kuchni”.

W pierwszej rundzie, Iron Chef Chinese Chen pokonał Iron Chef Italian Kobe w Battle Pork (Tokio X). W drugiej rundzie, Iron Chef francuski Sakai pokonał japońskiego Iron Chefa Morimoto w Battle Bell Pepper. W finale Sakai pokonał Chena w Battle Homard Lobster i został nazwany „King of Iron Chefs”. Przed tym odcinkiem Sakai nigdy nie wygrał bitwy z homarami.

W ostatnim meczu bonusowym na Kitchen Stadium, na którym patrzyli wszyscy obecni i poprzedni Iron Chefs, Iron Chef French Sakai pokonał Alaina Passarda w Battle Long-Gang Chicken. Dlatego Hiroyuki Sakai został nazwany zarówno „Królem Żelaznych Kucharzy”, jak i „Nr 1 na świecie”.

Dwa specjalne zjazdy zostały wyprodukowane w 2000 roku. Pierwszym był "The Millennium Special", drugim był "New York Special", wystawiony na prowizorycznym Kitchen Stadium w Webster Hall w Nowym Jorku i był pierwszym występem Bobby'ego Flaya. W nowojorskim wydaniu specjalnym pojawiły się również Michiba i Morimoto w filmie Gordona Elliotta Obiady z pukaniem do drzwi (z materiałem filmowym wyemitowanym w obu programach) zaskakuje rodzinę w Rye, przygotowując dla nich obiad z resztkami i innymi przedmiotami w rodzinnej lodówce. Kolejny odcinek zjazdu programu (zatytułowany „Iron Chef: Bitwa XXI wieku”) został wyprodukowany i wyemitowany w 2001 roku. Ostatni odcinek zjazdu został wyprodukowany i wyemitowany w 2002 roku, zatytułowany „The Japan Cup”.

Sakai, Chen, Kobe i Michiba wraz z sławnymi szefami kuchni, w tym synem Chena Chen Kentaro i singapurską cukierniczką Janice Wong, wzięli również udział w kolacji charytatywnej Iron Chef All Stars w Sydney Opera House w sierpniu 2017 r., która zebrała 26 500 dolarów (AUD) dla Opportunity International Australia i był ostatecznie ostatnim wydarzeniem Iron Chef Kobe przed śmiercią. [7] [8]

Recepcja w Stanach Zjednoczonych Edytuj

Chociaż zawsze odnosił sukcesy w Japonii, Twardy szef stał się niespodziewanym kultowym faworytem w Stanach Zjednoczonych, kiedy został przejęty przez Food Network w 1999 roku i nazwany po angielsku. [9] Część atrakcyjności USA była spowodowana dubbingiem, który nadawał serialowi kampowy urok, który przywodził na myśl angielskie dubbingowane chińskie filmy kung fu z lat 70-tych. Widzowie uznali również za zabawne niektóre z przesyconych kulinarnych mikstur, które regularnie pojawiały się w programie, co ostatecznie doprowadziło do parodii na Sobotnia noc na żywo. [10]

Konsorcjum międzynarodowe Edytuj

Spektakl był prezentowany w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie w sieci Food Network, z dubbingiem i/lub napisami na język angielski. Jest również aktywnie emitowany w telewizji SBS w Australii. W przypadku SBS jest to niezwykłe, ponieważ sieć ma politykę faworyzującą własne napisy. Można odnieść wrażenie, że ton nadany serialowi przez jego amerykański dub jest kluczowy dla jego uroku, wzmocniony być może faktem, że w większości odcinków ekstrawagancki przewodniczący ma napisy zamiast dubbingu.Jednak w odcinkach emitowanych od lutego 2009 r. głos Przewodniczącego był dubbingowany, a nie podtytułowany, jak to miało miejsce w poprzednich transmisjach, z wyjątkiem sytuacji, gdy wysyła on kucharzy do bitwy.

Program był emitowany na fińskim kanale SubTV i szwedzkim kanale TV400 (TV4). Twardy szef był również emitowany w programie Challenge w Wielkiej Brytanii w 2003 i 2004 roku w ramach wątków „Japanese Christmas Cracker” i „Japanorama”.

Program był ponownie wyemitowany w USA w Fine Living Network od 5 maja 2008 r., dopóki kanał nie został wyłączony 30 maja 2010 r. Jednak muzyka z wcześniejszych audycji, zaczerpnięta z filmu Backdraft, został zastąpiony z powodu problemów z licencją na muzykę w NBC Universal. [ wymagany cytat ] The Cooking Channel rozpoczął serię 1 czerwca 2010 roku, kiedy zastąpił Fine Living. [11] Stacje, które nadawały serial, Fine Living, Cooking Channel i Food Network, są własnością Scripps Networks Interactive.

Niektórzy pretendenci wielokrotnie pojawiali się lub byli szczególnie pamiętni (w tym, jeśli byli samotnymi szefami kuchni specjalizującymi się w swoich konkretnych kuchniach w historii serialu).

(Japońskie imiona nie są w tradycyjnym japońskim stylu [tj. najpierw nazwisko rodowe], ale zostały napisane w standardowym europejskim stylu [tj. nazwisko rodowe])

  • Jacques Borie: Zwycięzca MF. Jest jedynym pretendentem, który pokonał szefa kuchni żelaza Yutakę Ishinabe.
  • La Tour d'Argent (Dwa zwycięstwa i jeden remis w czterech bitwach) – historyczna francuska restauracja w Paryżu (datowana na 1582 r.), która od 1984 r. ma filię w Tokio w hotelu New Otani.
    • Tadaaki Shimazu: szef kuchni, który pracował w oddziale w Tokio, pokonał Sakai z homarem jako tematem.
    • Bernard Leprince (Jedno zwycięstwo w dwóch bitwach): szef kuchni w głównym oddziale w Paryżu, który dwukrotnie zmierzył się z Nakamurą, a każdy z nich wygrał po jednym. Leprince wygrał swoją początkową walkę podczas French Special z łososiem jako motywem przewodnim, a Nakamura wygrał rewanż w Tokio z kaczką jako motywem przewodnim.
    • Dominique Corby: szef kuchni w tokijskim oddziale, był 300. pretendentem i walczył z Chen o remis najpierw z foie gras jako głównym motywem, a następnie ze szparagami jako motywem dogrywki. Jest jedynym konkurentem, który dwukrotnie związał Żelaznego Szefa Kuchni – raz na początku i ponownie w bitwie o nadgodziny. On i Chen zostali następnie ogłoszeni wspólnymi zwycięzcami.
    • Alain Passard (Jedno zwycięstwo i jedno remis w trzech bitwach): właściciel i szef kuchni Arpège. Reprezentował Francję na Pucharze Świata Iron Chef 1997 w Kioto i pokonał Amerykanina Patricka Clarka z homarem homarem jako motywem przewodnim, zanim związał Nakamurę w finale z foie gras jako motywem przewodnim. L'Arpege otrzymało trzecią gwiazdkę Michelin, a Passard został uznany za najlepszego szefa kuchni na świecie, zanim został zaproszony na Kitchen Stadium, aby być ostatnim pretendentem, a Sakai pokonał go kurczakiem Long Gang jako tematem.
    • Tetsuya Shimada: Japoński francuski kucharz, który pracował w Arpège od 1987 roku aż do powrotu do Japonii w 1992 roku, jego umiejętności zostały docenione przez Passarda, który uczynił go specjalistą od owoców morza podczas pracy w Arpège. Również członek Club Mistral (patrz poniżej), Sakai również pokonał go czarnymi truflami jako tematem.
    • Cho Chiyo: Okonomiyaki, który stał się kantońskim kucharzem z Kobe, pomagał nakarmić cierpiących po tym, jak miasto zostało zniszczone przez Wielkie Trzęsienie Ziemi w Hanshin. Kaga zaprosiła ją do walki w uznaniu jej odwagi i by mogła gotować do syta, i rzuciła wyzwanie Chenowi, który zwyciężył z tofu jako tematem.
    • Toshiro Kandagawa (trzy zwycięstwa z sześciu bitew): Regularny pretendent, który sprzymierzył się z frakcją Ōta, grupą twardogłowych tradycjonalistów kuchni japońskiej, i często prowadził swoją armię kolegów kucharzy i protegowanych na Kitchen Stadium podczas wyzwań. Kandagawa brał udział w kilku bitwach, w których wspierał uczniów w walce z Żelaznym Kucharzem (tylko jedna wygrana na dziesięć). Kandagawa brał również udział w kilku odcinkach „specjalnych bitew”, w tym Bitwa XXI wieku. Rokusaburo Michiba był jego głównym rywalem, dopóki Michiba nie przeszedł na emeryturę jako Iron Chef Japanese, odnosząc zwycięstwa nad Chenem, Nakamurą i Sakaiem.
    • Pierre Gagnaire: Właściciel i szef kuchni tytułowego 3-gwiazdkowego Michelin Pierre Gagnaire w Paryżu, Gagnaire reprezentował Francję na Pucharze Świata Iron Chef w 1995 roku w Ariake Coliseum, ale przegrał z ewentualnym wicemistrzem Gianfranco Vissani z tuńczykiem jako głównym składnikiem. Później był pod presją finansową, gdy francuski kryzys gospodarczy groził zamknięciem restauracji, a Kaga został zmuszony do zorganizowania France Battle Special, aby rozpalić ducha Gagnaire'a. Następnie przystąpił do pokonania Sakai z homarem jako tematem. [13] Od tego czasu Gagnaire otworzył kolejną restaurację noszącą jego imię w Tokio w ramach swoich przedsięwzięć, działającą od 2005 roku.
    • Rory Kennedy: Szef kuchni Rules w Covent Garden w Londynie i jedyny brytyjski pretendent w serialu. On i Sakai walczyli o remis z królikiem jako motywem przewodnim, a Sakai zwyciężył w dogrywce z gołębiem jako motywem przewodnim.
    • Bobby Flay: Flay wdał się w nieco rywalizację z japońskim Morimoto Iron Chef podczas programu specjalnego Bitwa o Nowy Jork. Flay skarżył się, że jego strona kuchni była źle rozplanowana (w odcinku „Za kulisami” Iron Chef America zauważono, że kuchnia została pospiesznie przygotowana na udostępnionym forum). W pewnym momencie Flay doznał porażenia prądem, przenoszonym przez mokrą podłogę i wadliwe okablowanie, kiedy chwycił metalową patelnię na strzelnicy. Kiedy Flay stanął na swojej desce do krojenia pod koniec bitwy, Morimoto oświadczył, że Flay „nie jest kucharzem” za lekceważenie czystości swojej deski do krojenia. Morimoto wygrał, ale Flay zaproponowano rewanż. Zgodził się i zemścił w Bitwa XXI wieku w Japonii, gdzie pod koniec bitwy zrzucił deskę do krojenia z blatu przed wejściem na nią, aby ponownie nie urazić Morimoto. Flay następnie został Iron Chefem obok Morimoto w Iron Chef America. Ta rywalizacja została powtórzona po raz trzeci, a Morimoto pokonał Flay podczas świątecznej bitwy na lodzie (Żelazny kucharz Ameryki, listopad 2009)
    • Ron Siegel: Szef kuchni francusko-kalifornijskiej, który był szefem kuchni Charles Nob Hill w San Francisco, kiedy pokonał Sakai z homarem jako tematem przewodnim, aby zostać pierwszym amerykańskim pretendentem, który wygrał na Kitchen Stadium. Burmistrz Willie Brown osobiście polecił Siegelowi udział w programie.
    • Michał Szlachetny: Samotny kanadyjski pretendent i zdobywca nagrody Bocuse d'Or, który był szefem kuchni w hotelu Metropolitan w Vancouver, kiedy rzucił wyzwanie Morimoto w Battle Potato w 1999 roku, kiedy Morimoto wygrał 3-1.
    • Wayne Nish: Japońsko-amerykański kucharz (jego dziadek pochodzi z prefektury Yamaguchi), mieszkaniec Nowego Jorku i szef kuchni w March, wysoko ocenianej restauracji na Manhattanie Upper East Side. [14] Sakai pokonał go jabłkami jako tematem, a bitwa była również godna uwagi, ponieważ była to jedyna, którą oceniał regularny komentator kolorów Yukio Hattori.
    • Seria A ( セリエA , znany również jako "Wielcy gracze"): Grupa włoskich kucharzy pracujących w Japonii, którzy wzięli swoje imię od najwyższej klasy włoskiego futbolu i często rzucali wyzwanie włoskiemu szefowi Iron Chef Kobe: Mario Frittoli, Constantino Gemmoli i Franco Canzoniere. Żaden członek grupy nigdy nie pokonał Kobe, chociaż jeden członek pokonał Morimoto.
      • Marco Paolo Molinari: Członek Serie A i mistrz świata w makaronie, który pokonał Morimoto z borowikami jako motywem przewodnim, czyniąc go ostatecznie jedynym włoskim pretendentem, który pokonał Żelaznego Szefa Kuchni. Wykorzystał blok marmuru, który został najpierw podgrzany alkoholem w sprayu i pochodnią, a następnie schłodzony suchym lodem podczas tworzenia i wyrabiania ciasta, co zdezorientowało Morimoto.

      Na wynik bitwy może mieć wpływ skład sędziowski, który zmienia się z wystawy na wystawę. Lista niektórych z bardziej znanych sędziów, z których niektórzy byli poprzednimi Iron Chefs lub pretendentami, obejmuje:

        , Yokozuna, czyli „sędzia z Niemiec Wschodnich”, krytyk kulinarny i dietetyk. Po Kadze spróbowała najwięcej potraw, jak wynika z odcinka specjalnego 2000. Płyta. , smakosz Hongkongu i wiceprezes Złotych Żniw , aktor i mistrz sztuk walki , francuski kucharz, którego przewodnik nazwał „Szefem Stulecia” Gault Millau wyszkolił także 200. pretendenta, Maurice Guillouët, francuską aktorkę, odmówiła spróbowania jednego dania przygotowanego przez Toshiro Kandagawę, ponieważ zawierało mięso wieloryba. , łapacz i menedżer Nippon Professional Baseball , Yokohama BayStars (a później Seattle Mariners) bliżej , popularna wróżka i rekordzista świata w liczbie najlepiej sprzedających się książek , aka „Junior”, były zawodowy baseballista i komentator sportowy, stały bywalec programu konferansjer i komentator play-by-play, który był także sędzią podczas 2000. Dish Special
    • KORN (urodzony jako Nobuaki Kondo), japońska artystka rap, uczona Rosanjin, aktorka
    • Mitsuko Ishii, prezenter wiadomości, reżyser filmowy, legendarny francuski kucharz, który sędziował specjalny France Battle, wyszkolił także jednego pretendenta, Ryozo Azao, Iron Chefa Japanese I i Iron Chef Emeritus, który powrócił jako sędzia podczas King of Iron Chefs, muzyk, kompozytor , producent i aktor , były premier Japonii, sędzia do ostatecznej bitwy , słynny reżyser, scenarzysta, producent i projektant gier wideo, twórca Matka seria , członek japońskiej Izby Reprezentantów , Nippon Professional Baseball dzban, menedżer i komentator , powieściopisarz , aktor, Tarento i pretendentem
    • Tenmei Kanoh, fotograf, założyciele Zagat Survey, który pomagał również w organizacji i ocenianiu bitwy o Nowy Jork, były premier Japonii, były kierowca Formuły 1, autor tekstów i muzyki, aktorka i autorka książek kucharskich, która również wystąpiła w telewizji Tokijski program specjalny, w którym Sakai, Chen i Michiba odwiedzają i gotują w Szanghaju, Seulu i Ho Chi Minh City [17] , członek Izby Niższej
    • Yoshiko Ishii, piosenkarka chanson, liderka opozycji
    • Dr Yukio Hattori, prezes Hattori Nutrition College, pretendent i stały komentator serialu, Iron Chef French I, który powrócił jako sędzia podczas King of Iron Chefs
    • Podczas 2000. Bitwy na talerze przewodniczący Kaga wybrał pięć najlepszych i trzy najgorsze dania z historii pokazu. [18]

        , Canapé Style (Iron Chef Chen Kenichi) i Płastugi z Sosem Cytrusowym (Iron Chef Rokusaburo Michiba)
  • Foie Gras i Przegrzebki w Kapustie (Challenger Hiromi Yamada)
  • Morski Węgorz Królewski z Sosem Truflowym (Iron Chef Hiroyuki Sakai) Sałatka Z Sosem Vinaigrette (Challenger Maurice Guillouet)
    • Sałatka z Wędzonych Szparagów (Iron Chef Masaharu Morimoto), szparagi były tak mocno wędzone, że wszyscy sędziowie negatywnie skomentowali.
    • Zupa z klusek ziemniaczanych (żelazny szef kuchni Komei Nakamura), zapach foie gras zabił aromat ziemniaków i nikt nie był w stanie tego dokończyć. Obaj kucharze w tym meczu osiągnęli brak decyzji, dlatego mecz został wznowiony.
    • Miękka Roe w sake z truflami (Challenger i komentator Yukio Hattori) dała Joëlowi Robuchonowi mylne wrażenie japońskiego sake. [19]

    W 2012 roku telewizja Fuji ogłosiła, że ​​nagrywa nowe odcinki Twardy szef. [2] Pierwszy odcinek zadebiutował 26 października 2012 roku jako dwugodzinny odcinek specjalny, po czym powrócił do godzinnego programu emitowanego w piątkowe wieczory o 19:57 czasu japońskiego. W przeciwieństwie do oryginału Ryōri no Tetsujin, nowy program został zatytułowany Twardy szef (アイアンシェフ) w znakach katakana. Rolę Przewodniczącego objął japoński aktor Hiroshi Tamaki. Komentator Fuji TV Mizuki Sano był gospodarzem programu, a reporterami byli Yurika Mita i Daisuke Miyagawa. Dr Yukio Hattori wrócił z oryginału Twardy szef seria do przedstawienia komentarza. Trzech nowych Iron Chefs zostało wybranych Jun Kurogi jako Iron Chef Japanese, Yūji Wakiya jako Iron Chef Chinese i Yōsuke Suga jako Iron Chef French.

    Pierwsza bitwa w nowym programie była dwugodzinnym programem specjalnym z dwoma bitwami. Pierwszym pretendentem był były pretendent do Kitchen Stadium, Kenichi Miyanaga, polecony przez Iron Chef Rokusaburo Michibę. Miyanaga jest najlepszą uczennicą Michiby i walczyła z Żelaznym Szefem Kuchni Sugą. Rywalem w drugiej bitwie był Kentaro Chen, polecony przez swojego ojca Iron Chef Chen Kenichi, który walczył z Iron Chef Wakiya. [20]

    Po wyemitowaniu trzynastu odcinków ogłoszono, że nowy cykl Iron Chef zostanie przerwany po ostatnim odcinku 22 marca 2013 roku. Pan Tatematsu, dyrektor generalny edycji, wyjaśnił: „Iron Chef to program wysokiej jakości i my można powiedzieć, że jest to skarb FujiTV. Obecnie walczymy o notowania. Uważamy, że mamy też problem z przedziałami czasowymi, więc chcielibyśmy zastanowić się nad sposobem, aby uczynić go specjalnym programem i przekazać go do następnego etapu [21] 3 lipca 2013 r. Iron Chefs ponownie spotkali się na American Chef Special z wołowiną jako tajnym składnikiem. Wszyscy trzej Iron Chefs zostali sparowani z amerykańskim pretendentem, a następnie w czwartej rundzie, cała szóstka rywalizowała. [22] Obecnie nie ma planów na dalsze promocje Iron Chef.

    Statystyki Iron Chef 2012 Edytuj

    Żelazny kucharz Ameryka Edytuj

    Żelazny kucharz USA Edytuj

    W okolicach Bożego Narodzenia 2001 roku amerykańska sieć UPN zaprezentowała dwa jednogodzinne odcinki Żelazny kucharz USA prowadzony przez Williama Shatnera jako „Przewodniczącego Amerykańskiej Akademii Kulinarnej”. Zawody odbywały się w „Kitchen Arena” (wybudowanym w Garden Arena w Las Vegas MGM Grand Hotel). Komentarz został dostarczony przez Michaela Burgera i Anthony'ego Diasa Blue, a reportaż podłogowy przez Sissy Biggers. W programie wzięło udział czterech Iron Chefs: Iron Chef American Todd English (którego specjalnością jest właściwie kuchnia śródziemnomorska), Iron Chef French Jean Francois Meteigner, Iron Chef Włoch Alessandro Stratta i Iron Chef Asian Roy Yamaguchi. W jedynych dwóch bitwach serialu Anglicy pokonali Kerry'ego Simona w bitwie z krabami w dungeness, a Stratta pokonał Marcusa Samuelssona w bitwie o indyki.

    Te programy nie były ani krytycznym, ani popularnym sukcesem, być może dlatego, że program niewiele koncentrował się na gotowaniu – głównej części japońskiego programu. Program miał małą sekcję publiczności z trybunami, a publiczność krzyczała nieubłaganie podczas występu (brzmiąc podobnie jak publiczność sportowa). Shatner chodził po kuchni, próbując droższych rzeczy, kucharze odmawiali powiedzenia, co robią, a kamery rzadko pokazywały przygotowywanie potraw.

    Żelazny kucharz Ameryka Edytuj

    W 2004 roku Food Network ogłosiło, że wyemituje specjalny program Iron Chef, zatytułowany „Iron Chef America: Battle of the Masters”, z udziałem Sakai i Morimoto pojedynku z amerykańskimi Iron Chefs Bobby Flay, Mario Batali i Wolfgang Puck, wszystkie osobowości Food Network i znani amerykańscy szefowie kuchni. (Morimoto i Flay walczyli w dwóch poprzednich programach specjalnych Iron Chef, które powstały po wyemitowaniu oryginalnej serii.) W ofertach specjalnych spikerem był Alton Brown, a Mark Dacascos wcielił się w rolę Przewodniczącego (w fabule ten Przewodniczący jest siostrzeńcem Takeshiego). Kaga).

    Program otrzymał wysokie oceny i entuzjastyczne recenzje, a w październiku 2004 r., Food Network zaczął nagrywać cotygodniowe odcinki, których premiera rozpoczęła się w styczniu 2005 r. [ wymagany cytat ] W programie wprowadzono pewne zmiany, w szczególności zastąpienie Pucka Morimoto jako Iron Chef (czwarty Iron Chef, Cat Cora, został dodany później), a lokalizacja została przeniesiona z Los Angeles do Nowego Jorku. Piąty Żelazny Szef Kuchni, Michael Symon, został dodany po jego zwycięstwie w Następny żelazny kucharz. W 2009 r. Szef kuchni Jose Garces został szóstym Żelaznym Szefem Kuchni po własnym zwycięstwie w drugim sezonie tego programu. W 2010 roku szef kuchni Marc Forgione wygrał swój trzeci sezon, stając się siódmym Iron Chef na Iron Chef America. Szef kuchni Geoffrey Zakarian wygrał czwarty sezon tego programu w 2011 roku, co uczyniło go ósmym Żelaznym Szefem Kuchni. W 2012 roku, szefowa kuchni Alexandra Guarnaschelli, która służyła jako Sous Chef w odcinkach Iron Chef, została dziewiątym i ostatnim Iron Chef po wygraniu piątego sezonu Następny Żelazny Szef Kuchni.

    Chociaż zarówno Todd English, jak i Kerry Simon z Żelazny kucharz USA rywalizował dalej Żelazny kucharz Ameryki, odcinki nie wspominały o ich występach w IC-USA.

    Żelazna Rękawica Szefa Edytuj

    Żelazna Rękawica Szefa Kuchni to seria odrodzenia wiosny 2017 r. Następny Żelazny Szef Kuchni na Sieć spożywcza.

    Starcie Żelaznych Szefów Edytuj

    Żelazny Szef Kuchni to seria odrodzenia z jesieni 2017 r. Twardy szef na Sieć spożywcza.

    Żelazny kucharz Izrael Edytuj

    Krav Sakinim Edytuj

    W 2007 roku na izraelskim kanale 10 rozpoczął nadawanie Krav Sakinim (hebr. קרב סכינים ‎, Knife Fight), program oparty na Iron Chef. W każdym odcinku występuje inny wybitny izraelski kucharz, który rywalizuje z jednym z zagranicznych szefów kuchni. Wszyscy izraelscy zwycięzcy rywalizują ze sobą w finale, a zwycięzca rywalizuje z zagranicznym szefem kuchni o tytuł mistrza sezonu. Sezon 1 obejmował tylko francuskiego szefa kuchni Stéphane'a Froidevaux, który wygrał finał sezonu, podczas gdy w sezonie 2 pojawił się włoski szef kuchni Alfredo Russo [23], co oznacza, że ​​obaj posiadacze gwiazdek Michelin będą musieli rywalizować ze sobą o miejsce w finałowej walce. Program jest aktywnie prowadzony przez aktora Odeda Menashe, a stałymi komentatorami są szef kuchni Yaron Kastenboim i właściciel firmy cateringowej Ran Shmueli. O ile w pierwszym sezonie panel jurorów składał się głównie z celebrytów z branży rozrywkowej, o tyle w drugim sezonie znalazły się znane osoby z branży kulinarnej, takie jak krytycy restauracji i szefowie kuchni. Zawodnicy przygotowują trzydaniowy posiłek, przy czym każde danie otrzymuje do 10 punktów od każdego członka panelu i komentatorów, co daje do 150 punktów na szefa kuchni (w porównaniu do 90 punktów w sezonie 1, gdzie komentatorzy mieli stosunkowo więcej punktów do przyznania).

    Iron Chef w Wielkiej Brytanii Edytuj

    W 2010 roku brytyjska sieć telewizji publicznej Channel 4 zadebiutowała Iron Chef UK, opartą na Iron Chef. Program jest emitowany pięć dni w tygodniu, a jego gospodarzami są Olly Smith i Nick Nairn. [24] Czterech Żelaznych Szefów Kuchni to Tom Aikens, Martin Blunos, Sanjay Dwivedi i Judy Joo. [25] Podobnie jak w przypadku oryginalnego Iron Chef, zawody odbywają się na stadionie kuchennym i są prowadzone przez prezesa. Sędziowanie odbywa się w dwóch rundach, przy czym pierwsza runda to przystawki, a druga to dania główne. Dwóch pretendentów przygotowuje przystawkę, każdy produkując jedną przystawkę, podczas gdy Żelazny Kucharz przygotowuje dwie. Są one oceniane i ogłaszane są wyniki drużyny przeciwko Żelaznemu Kucharzowi. Potem zaczyna się druga połowa: wymagająca drużyna i Żelazny Kucharz wracają do kuchni, aby przygotować danie główne. Dwóch pretendentów przygotowuje jedno danie, podczas gdy Żelazny Kucharz przygotowuje dwa. Sędziowanie wznawia, a wyniki są ogłaszane. Albo wygrywa drużyna wyzwań, albo Iron Chef wygrywa w ogólnej punktacji, a także ogłaszane jest najlepsze danie z trudnej drużyny.Zawodnicy z najlepszym daniem powracają w piątek, aby zmierzyć się z najlepszym Żelaznym Kucharzem tygodnia.

    Iron Chef Australia Edytuj

    Siedem Network ogłosiło w sierpniu 2010 r., że planowana jest wersja australijska, po części w celu wykorzystania sukcesu bardzo popularnego MasterChef Australia. [26] [27]

    Australijscy kucharze Iron Chef to Neil Perry, Guy Grossi i Guillaume Brahimi, podczas gdy w programie występuje statyczny panel sędziowski złożony z krytyków kulinarnych Larissy Dubecki, Simona Thomsena i Leo Schofielda. Mark Dacascos ponownie pełni funkcję Przewodniczącego z Żelazny kucharz Ameryki, a program jest prowadzony przez Grant Denyer, z dodatkowym komentarzem dostarczonym przez Richarda Cornisha. [28] [29]

    Żelazny kucharz Australia rozpoczął emisję 19 października 2010 roku, przyciągając pierwszy odcinek 1,13 miliona widzów. [30] Został odwołany pod koniec pierwszego sezonu.

    Żelazny kucharz Tajlandia Edytuj

    25 stycznia 2012 r. na kanale 7 BBTV wyemitowano pierwszy odcinek Iron Chef Thailand. Przewodniczącym jest pan Santi Svetavimala. W tej wersji Iron Chef jest czterech Iron Chefs: Chumpol Chaengprai (kuchnia tajska) Boontham Pakpo (kuchnia japońska) Pongtawat „Ian” Chalermkittichai (kuchnia zachodnia) i Chaitep „Mr. Lee” Pattarapornpaisarn (kuchnia chińska). Program prowadzi Shahkrit Yamnam, a reporterem terenowym jest DJ Pong (Nattapong Taengkasem). Format jest inny, ponieważ w pierwszej połowie programu jest trzech pretendentów, którzy rywalizują ze sobą o to, kto jest najlepszym kucharzem. Zwycięzca zmierzy się z Iron Chef w drugiej połowie programu. Ten format był używany tylko przez trzy odcinki.

    22 lutego 2012 r. zmieniono format Iron Chef Thailand na: pierwsze 30 minut programu to czas, w którym Szef Challenger zaprezentuje gościom swoje „Podpisowe danie ze specjalnym składnikiem”. Następnie następuje rzeczywista "Bitwa na Iron Chef", podobna do Iron Chef Japan, w której gospodarz poprosi Szefa Challenger, aby wybrał Iron Chef, z którym chce się zmierzyć. Po tym, jak Challenger Chef wybierze Żelaznego Szefa Kuchni, Przewodniczący ujawni „Tajny Składnik”, a gdy Przewodniczący powie „Kuchnia Allez”, rozpocznie się bitwa. Czas bitwy to 60 minut, podczas których będą musieli ukończyć co najmniej cztery dania. Kolejność występów Szefów Kuchni przed Sędziami zostanie określona na podstawie rzutu monetą przeprowadzonego przez Gospodarza. Ostatnie 30 minut programu to „Gotowanie z Iron Chef”. Goście uczą się gotować od Żelaznego Szefa Kuchni i zdobywają tytuł „Najlepszego Studenta” na zakończenie programu.

    Iron Chef w Wietnamie Edytuj

    Wersja wietnamska została wyemitowana od 6 czerwca 2012 r. na VTV3. W tej wersji jest tylko trzech Iron Chefs: David Thái, Long Chef i Yu Zhi Da. Ostatecznym zwycięzcą będzie Iron Chef 2013.

    Iron Chef Indonezja Edytuj

    Były dwie adaptacje Twardy szef dla telewizji indonezyjskiej.

    Kuchnia Allez Edytuj

    Pierwsza indonezyjska adaptacja Twardy szef seria, znana również jako Kuchnia Allez, który pochodził od sloganu Przewodniczącego Kagi w oryginalnej serii, był emitowany w Indosiar od 1 marca 2003 do 12 sierpnia 2006. Rolę właściciela stadionu kuchennego grał Derry Drajat, a głównym komentatorem był Gunardjo, indonezyjski ekspert kulinarny. W programie wystąpiło trzech Super Chefs lub Iron Chefs. Odcinki trwały 1 godzinę. Program zawierał również segment mini-gier z 6 zawodnikami, w których występuje główny składnik odcinka. Segment minigry trwa zwykle 2 minuty. Po zakończeniu głównego segmentu gotowania, Super Szef Kuchni wyda werdykt na temat wyników mini-gry i ogłosi zwycięzcę mini-gry.

    Iron Chef Indonezja Edytuj

    Drugi Twardy szef seria lub znany jako Iron Chef Indonezja był emitowany w RCTI od 22 kwietnia 2017 r. do 19 listopada 2017 r. Podobnie jak w przypadku pierwszej serii, koncepcja tego programu nadal polegała na walce między jednym z trzech Super Szefów Kuchni lub Żelaznych Szefów Kuchni, którzy zostali wybrani przez Szefa Kuchni Challenger trzy lub cztery dania z wcześniej ustalonymi głównymi składnikami. Zwycięzca zostanie ogłoszony przez przewodniczącego na podstawie ocen przyznanych przez sędziów gościnnych. W roli przewodniczącego wcieli się Edward Akbar, reporter terenowy Yuda Bustara, komentator Kevindra Prianto Soemantri oraz losowo gościnni sędziowie, w skład których co tydzień wchodzą szefowie kuchni, celebryci, biznesmeni i dyrektorzy. [31]

    Iron Chef Kanada Edytuj

    17 października 2018 r. Iron Chef Kanada miał swoją premierę w Food Network Canada, [32] pierwszy spin-off Iron Chef w Kanadzie.

    Przewodniczącym w tej wersji jest Jai West (w fabule przewodniczącym jest wnuczek Takeshi Kagi). [32] Gospodarzem jest Gail Simmons, a odtworzenie po grze prowadzi reporter Chris Nuttall-Smith. Żelazni kucharze w tej wersji to Hugh Acheson, Amanda Cohen, Lynn Crawford, Rob Feenie, Susur Lee i Anna Olson. [33]

    Konkurs jest podobny do Żelazny kucharz Ameryka, z dwiema kluczowymi różnicami:

    1) Zarówno Iron Chef, jak i pretendent muszą podać swoje pierwsze danie panelowi sędziowskiemu w ciągu pierwszych 20 minut zawodów (Przewodniczący nie próbuje tych potraw). To danie jest oceniane oddzielnie od pozostałych dań.

    2) Na 30 minut do zakończenia konkursu Przewodniczący wprowadza „kulinarną kulę kulinarną”, przyrząd kuchenny lub dodatkowy składnik, który kucharze muszą wykorzystać do co najmniej jednego z pozostałych dań. [32]


    Restauracja i bar Hutong zapraszają do naszego nowojorskiego domu przy 731 Lexington Avenue. Przedstawiamy Państwu naszą współczesną i czasami ognistą kuchnię północnochińską, dim sum i koktajle, serwowane w eleganckiej sali Art Deco inspirowanej swingującym Nowym Jorkiem i Szanghajem z lat 20. XX wieku.

    HUTONG W DOMU
    Oferujemy również Hutong at Home dla wszystkich potrzeb związanych z cateringiem i dostawą do domu

    AKTUALIZACJA: Od 19 maja 2021 r. wszyscy goście będą zobowiązani do posiadania przepustki Excelsior, karty szczepionki lub negatywnego wyniku testu w ciągu 3 dni od dokonania rezerwacji. Dzięki temu nasza restauracja może działać ze 100% pojemnością, organizować prywatne imprezy na większą skalę, a naszym gościom i pracownikom zapewniać doznania kulinarne bez masek. Będzie to obowiązywać tylko tak długo, jak Nowy Jork będzie wymagał działania w 100%. Przepraszamy za wszelkie związane z tym niedogodności.

    Z niecierpliwością czekamy na dalsze serwowanie Państwu jedzenia, którym jesteśmy pasjonatami.


    „Iron Chef” zaprasza na konkurs kulinarny w USA

    Jeden z najpopularniejszych programów w Japonii, stał się nieoczekiwanym hitem w Stanach Zjednoczonych. „Iron Chef” to numer 2 w Food Network.

    „Wśród naszych pracowników był młody asystent produkcji, który przez kilka tygodni oglądał to w japońskiej telewizji w Nowym Jorku, zwrócił nam na to naszą uwagę, a my go założyliśmy” – mówi Judy Girard, wiceprezes i generał Food Network. menedżer. „Kto by pomyślał, że stanie się tym, czym się stało”.

    „Gotowanie kamikaze”

    Wyobraź sobie pokaz z teatralnością pro wrestlingu, tempem teleturnieju i kulinarną wiedzą „Gotowanie z Julią”, a otrzymasz zdjęcie „żelaznego szefa kuchni”.

    W serialu szef kuchni walczy z szefem kuchni w walce z czasem, którą niektórzy żartownisi opisali jako „gotowanie kamikaze”.

    „Istnieje trzech Iron Chefs i każdy pretendent może wybrać, z którym zmierzy się” – mówi Mina Mita z Fuji Television, firmy, która rozpoczęła program. „Dostają 60 minut na ugotowanie cztero- lub pięciodaniowego posiłku przy użyciu tajnego składnika tematycznego, który jest ujawniany na miejscu”.

    Na przykład podczas niedawnego pokazu eksperci od kuchni japońskiej spieszyli się, by ugotować wykwintne dania z gigantycznym węgorzem.

    Gdy zabrzmi minutnik, panel ekspertów kulinarnych i jurorów celebrytów testuje oba posiłki i wybiera zwycięzcę.

    Nad całym spektaklem czuwa Kaga Takeshi, wybitny emcee w płaszczach z cekinami i fryzurze, o której Wayne Newton mógł tylko pomarzyć.

    „On jest większy niż życie w serialu” – mówi Girard. – Jest kimś, kogo w Stanach nazwalibyśmy mistrzem ringu.

    Pokaż podróże do Nowego Jorku

    gospodarze pokazu: gospodarz Food Network Gordon Elliot będzie współgospodarzem „Iron Chef” w Nowym Jorku z Kagą Takeshi

    Telewizja Fuji niedawno przywiozła swojego „żelaznego szefa kuchni” do Nowego Jorku, aby szedł od szpatułki do szpatułki z najlepszymi z Food Network.

    Szef kuchni Bobby Flay, mistrz południowo-zachodnich potraw z grilla, podołał wyzwaniu.

    „Po prostu przynoszę składniki, których używam przez cały czas, aby miejmy nadzieję, że połączą się z tym, co w nas rzucą” – powiedział przed konkursem.

    Aby pomóc wypełnić lukę językową, gospodarz Food Network Gordon Elliot dołączył do Kagi na scenie.

    Wszyscy milczą o tajnych składnikach wybranych do tej serii programów, chociaż Elliot odważył się zgadywać, zanim nagrał: „Myślę, że to Chicken McNuggets” – zażartował.

    Fani będą musieli chwilę poczekać, aby dowiedzieć się, czy miał rację – i dowiedzieć się, kto wygrał. Amerykańskie odcinki „Iron Chef” będą gotowe do emisji dopiero w czerwcu.


    Brak restauracji kambodżańskich w Nowym Jorku?

    Jak na niekwestionowaną stolicę żywności etnicznej USA, jestem trochę zaskoczony, że tak trudno jest znaleźć KAŻDĄ kambodżańską restaurację w okolicy. Jedyną, z jaką do tej pory się zetknęłam, jest kuchnia kambodżańska na Brooklynie.

    Mieszkając w Bostonie, zakochałam się w tej kuchni (połączenie smaków tajskich i wietnamskich) jedząc w pół-ekskluzywnych restauracjach Elephant Walk. Założyłem, że uda mi się znaleźć coś podobnego gdzieś w Nowym Jorku, jeśli nie na Manhattanie, ale jak dotąd nic nie wyskoczyło.

    Czy czegoś mi brakuje, czy jest to jedna z tych kilku głównych kuchni, które jeszcze nie zadomowiły się w mieście?

    Populacja Kambodżan w USA koncentruje się głównie w Kalifornii (w rejonie LA) i Massachusetts (w rejonie Bostonu). Według spisu z 2000 r. populacja Kambodży w Massachusetts wynosiła 13 899, a w Nowym Jorku 2973 (Califorina liczyła 70 232). Na podstawie tych danych można wywnioskować, że Kambodżańska gospodarka etniczna będzie bardziej zakorzeniona, jak w obszarze Revere z niewielką koncentracją kambodżańskich restauracji, podczas gdy mniejsza populacja w znacznie większym obszarze metropolitalnym prawdopodobnie nie będzie tak sprzyja kwitnącej gospodarce etnicznej. Nic więc dziwnego, że Nowy Jork nie miałby dobrej reprezentacji tej kuchni. Mam nadzieję, że to się zmieni.

    Nawiasem mówiąc, w żadnym wypadku Nowy Jork nie jest niekwestionowaną stolicą żywności etnicznej USA. Dałbym przewagę LA. Nie zapomnij odwiedzić małej Kambodży w Long Beach, jeśli tam pojedziesz.

    Kliknięcie spowoduje zarekomendowanie tego komentarza innym.

    „Nawiasem mówiąc, w żadnym wypadku Nowy Jork nie jest niekwestionowaną stolicą żywności etnicznej Stanów Zjednoczonych. Dałbym przewagę LA&rdquo

    To może być zabawny temat na forum „Nie o jedzeniu”! (Będę wspierać naszą drużynę gospodarzy, Nowy Jork)

    Jestem jednak zaskoczony restauracjami kambodżańskimi. Lata temu odbyłem specjalną podróż do części południowego Bronksu, gdzie osiedlili się niektórzy Kambodżanie. Nic, nawet kambodżańska bodega. Założę się, że gotują w restauracjach innych narodowości (np. Le Cirque)

    Zgadzam się, byłby to świetny temat do debaty. Chociaż LA może rościć sobie prawo do tego tytułu, nadal uważam, że pod względem szerokości (jeśli nie głębi), Nowy Jork wygrywa.

    Więc nawet z tymi tylko 2973 osobami, czy nie przegapiłem żadnej innej kambodżańskiej restauracji, czy też Kambodżańska Kuchnia (która nie jest nawet wyłącznie kambodżańska) jest jedyna?

    Niedługo możemy nie mieć żadnego. Ta reklama „na sprzedaż” pojawiła się na kilku stronach internetowych: „Restauracja kambodżańska o uznanej renomie, położona na ruchliwym, bezpiecznym skrzyżowaniu na Brooklynie. Właściciel sprzedaje, ponieważ buduje nową restaurację z zysków, które z niej zarobił. Potrzebuje drobnego remontu. Ma stałą klientelę. Można łatwo przekształcić w chińską restaurację"

    Jeśli dobrze pamiętam, kiedy ostatnio przechodziłem obok tej restauracji (zakładając, że mówimy o tej samej w Fort Greene), tabliczka na drzwiach mówiła, że ​​próbują otworzyć restaurację na Manhattanie. Tak więc twoje życzenie może wkrótce się spełnić.

    "Można łatwo przekształcić w chińską restaurację". to prawda, a oni prawie nie musieliby zmieniać większości jedzenia.

    Keith, jak dotąd nikt, kogo znam, nie zidentyfikował żadnej innej kambodżańskiej restauracji w Nowym Jorku (były plotki o South Bronx, ale żadna restauracja nie wyszła z tego). Ale nie dziwię się, bo nie uważałbym tego za kuchnię „główną”, nawet w świecie mniejszych kuchni. Nie chodzi o to, że nie jadłem dobrze w Kambodży, a jest kilka potraw, które uwielbiam oglądać, powielając potrawy Khmerów, ale ogólnie rzecz biorąc, nie ma tak rozbudowanej lub rozwiniętej lokalnej kuchni jak jej sąsiedzi. Innymi słowy, w niektórych restauracjach tajskich, wietnamskich czy chińskich można zajść dość daleko w replikowaniu kambodżańskiego jedzenia, więc przypuszczam, że popyt tutaj tak naprawdę nie pojawił się.

    Zachodnie wybrzeże zdecydowanie ma przewagę nad Nowym Jorkiem dla Azji Południowo-Wschodniej i Meksyku, ale inne azjatyckie grupy etniczne (np. Japończycy) i większość innych kuchni etnicznych, Nowy Jork jest daleko w czołówce.

    Och, jak bardzo chciałbym, żebyś miał rację. Mieszkam tutaj i bardzo kocham Nowy Jork, ale kiedy wracam do domu do LA, zwykle jeżdżę do miasta na wszystkie etniczne potrawy, których nie mogę dostać w Nowym Jorku. Dotyczy to również wielu innych azjatyckich kuchni etnicznych.

    czy jesteś pewien, że są o wiele więcej, prawda? Mam na myśli, że wiele rzeczy jest w Kalifornii / Kalifornii fusion. Nie byłem w Azji, więc nie mogę powiedzieć tego na pewno, ale widzę to w innych krajach jedzenie w la/kalifornii - np. burrito są promowane jako meksykańskie, gdy są naprawdę kalifornijskie / fetyszowe, zwariowane sushi, tapas itp. nie jest tak złe, jak jedzenie „zagranicznej” żywności na przykład we Francji, gdzie mają tendencję do totalnej francuizacji wszystkiego, ale mówię tylko, że Kalifornia/la wydaje się łączyć lub zdrowo na rodzimych potrawach.

    Mogę mówić tylko o chińskim jedzeniu, ale dla autentycznych regionalnych stylów obszar Los Angeles nie może być zwieńczony. Mam na myśli to, że istnieją rodzaje kuchni chińskiej, o których istnieniu nie wiedziałam, a które można dostać w restauracjach w Los Angeles. (Nie po to, by podnosić nieprzyjemne stereotypy, ale czy możesz znaleźć wegetariańskie fałszywe mięso psa w stylu Shenyang w Nowym Jorku?) Społeczność chińska w Nowym Jorku składa się głównie z mieszkańców Fukienese, Kantończyków i Tajwanu, podczas gdy chińska społeczność w Los Angeles jest znacznie szersza, co skutkuje znacznie szersza mieszanka chińskich restauracji. Myślę, że tylko w odniesieniu do kuchni fukienskiej Nowy Jork miałby przewagę. Istnieje również wiele innych grup azjatyckich w rejonie Los Angeles, z takich miejsc jak Indonezja, Birma, Malezja, Singapur, Kambodża, które dodatkowo przyczyniają się do różnorodności kulinarnej w Los Angeles.

    Wygląda na to, że albo nigdy nie uciekłeś z Westside w Los Angeles, albo polegasz na starych, starych stereotypach. Oczywiście pojęcie autentyczności może być pułapką, zwłaszcza w kuchniach, które podlegają szybkim zmianom, jak najbardziej kreatywna scena chińsko-hongkońska. To powiedziawszy, związek Azji Wschodniej i Zachodniego Wybrzeża jest znacznie silniejszy niż to, co można znaleźć w Nowym Jorku i wyraźnie wyznacza standard przynajmniej dla Stanów Zjednoczonych. Oznacza to, że szefowie kuchni przyjeżdżają zza oceanu i ludność, która wie, jak smakuje jedzenie w starym kraju i nie wymaga mniej.

    Życie w spichlerzu na świecie też nie zaszkodzi, a na dzisiejszych farmach uprawia się wietnamski rau ram obok włoskiej rukoli. Ten rau bar, ong choy lub kim chee może być nawet lepszy pod względem jakości od tego, co rośnie w ojczyźnie, więc jeśli znajdziesz miejsce, które nie powstrzymuje smaku, jest szansa, że ​​to, co znajdziesz w tym Kraj, a nigdzie więcej niż w Kalifornii, jest czymś jeszcze lepszym niż to, co zasmakujesz na wakacjach. Czy to oznacza, że ​​to fuzja? Nie, oznacza to po prostu, że został zaktualizowany.

    Weźmy na przykład dim sum. Chociaż jest to martwa, skostniała dawna moda w Nowym Jorku, w LA można znaleźć nowatorskie miejsca w stylu Vancouver, takie jak Mission 261 i Sea Harbour. Oba znajdują się poza LA w Dolinie San Gabriel. Ich innowacje nie są typu fusion, a ich podejście z pewnością nie jest zdrowe dla gwiazd filmowych, podobnie jak Nouvelle Cuisine we Francji. Jednocześnie są takie miejsca, jak Little Sheep, które serwują wyłącznie tradycyjne chińskie lecznicze gorące garnki lub jointy czczące ryż, lub tajskie jedzenie uliczne podawane z budek, tak jak w Bangkoku w największej tajskiej świątyni buddyjskiej w kraju.

    Co prowadzi mnie do liczb. Jak wspomniał Eric, populacja rządzi wszechświatem etnicznej żywności, a południowa Kalifornia ma demograficzny atut, jeśli chodzi o Azję Wschodnią. Tam, gdzie tak nie jest, powinieneś szukać mocnych stron Nowego Jorku w porównaniu z LA. Z tego, co widziałem, oznacza to Karaiby, Afrykę i Europę Wschodnią / Azję Środkową i prawdopodobnie większość reszty Europy, zwłaszcza Włochy.

    Teraz nie mogę powiedzieć, kto wygrywa w bójce. Jak byś w ogóle zdecydował? Czy to jakość najlepszych miejsc? Ich numer? Różnorodność reprezentowanych kuchni? A poza tym, jaki jest podział geograficzny? Mogę tylko powiedzieć, że znalezienie prawie każdej kuchni wschodnioazjatyckiej, o jakości porównywalnej z tym, do czego przyzwyczaiłem się na Zachodzie, wymaga dużo więcej wysiłku. Jeśli tęsknisz za domem ze Wschodu w Kalifornii, słusznie usłyszysz to samo o włoskim, trynidadzkim, a może delikatesach (choć jestem zwolenniczką żydowskich delikatesów w Los Angeles w drugim pokoleniu).


    Obejrzyj wideo: 29 rzeczy, które znajdziecie jedynie w Japonii